20 - Zakorzenić się w tobie

 

Rozdział 20

Zakorzenić się w tobie

Justice

 

 

 

Stojąc w chłodzie na zewnątrz przy jego SUV’ie, wręczyłam podkładkę z dokumentami, które właśnie podpisałam, brygadziście Maxa, facetowi o nazwisku Deacon Gates.

Bywał w pobliżu od czasu do czasu, pomagając czasami tydzień po tym, jak zostałam zaatakowana. Ale głównie, kiedy chłopcy przyszli, pozwolił Deke’owi zająć się nimi, pokazując się tylko wtedy, gdy przychodzili inspektorzy, żeby się podpisać.

Ale teraz Deacon właśnie zakończył ostateczną inspekcję, inspekcję, przez którą go śledziłam i właśnie się podpisałam.

To dlatego, że mój dom był już gotowy.

Gotowy.

„Racja” - dobiegł mnie szorstki głos Deacon’a i skupiłam się na nim w blasku, jaki zapewniały zewnętrzne światła przy drzwiach mojego domu.

Na pewno należał do wspaniałej odmiany człowieka górskiego.

Ale był inny.

Gdy spotkałam go po raz pierwszy, moja dusza poety zaczęła jęczeć. Nie tak jak w przypadku Deke’a. To było coś, czego nigdy nie doświadczyłam.

Wyczułam, że Chace został złamany. Kiedy spotkałam Faye, wiedziałam, że to ona trzyma go w kupie. Co więcej, wydawało się, że Chace dałby z siebie wszystko, by trzymać się… dla Faye.

Ten człowiek, Deacon Gates, nie został złamany.

Został zniszczony.

Widziałam to w głębi jego oczu. Była tam martwota, która była mrożąca krew w żyłach, łamiąca serce, a nawet przerażająca.

To by mnie zmartwiło, nawet tak mocno, że mogło wpędzić mnie w obsesję, zmuszając mnie do napisania tuzina piosenek, o których nigdy by nie wiedział, że są dla niego, nawet gdybym je napisała, by go uzdrowić.

Tyle, że przyłapałam go na rozmowie.

Był odsunięty ode mnie, więc nie mogłam słyszeć, co mówi, i nie wiedziałam, z kim rozmawia, ale ktokolwiek to był, dokonywał cudów. Kiedy rozmawiał przez telefon, cała jego postawa uległa zmianie. Przekształcił się na moich oczach z zdystansowanego, małomównego mężczyzny, który był dobrze wychowany i pełen szacunku, ale nie prosił o życzliwość, w przeciętnego, codziennego gorącego faceta, którego bez wahania można by zaprosić na obejrzenie meczu.

Fascynował mnie, kiedy kilka razy był w pobliżu, bo poetka we mnie to widziała. Wszyscy traktowali go tak, jakby był tym gorącym facetem na co dzień, może nie do końca ze skłonnościami Bubby, ale zdecydowanie jak Deke. Dobry chłopak. Taki, którego chciałabyś za przyjaciela. Taki, który był otwarty na bycie właśnie takim.

To ja zajrzałam w jego duszę i podejrzewałam, że to poczuł.

Aby uchronić się ode mnie, żebym nie dowiedziała się czegoś więcej, trzymał się z daleka, bo był to jeden z niewielu razy, kiedy spędziliśmy razem trochę czasu. Przeważnie załatwiał sprawy z Deke’iem.

„Max daje dwunastomiesięczną gwarancję” - ciągnął, wchodząc w moje myśli - „Może się wydawać, że to bardzo długo, Justice, ale ten czas zleci. Masz dużo domu tylko dla siebie. Radzę go używać. Nawet te części, w których nie będziesz często. Podłącz rzeczy do gniazdek. Spłukuj toalety. Uruchom baterie. Zostaw włączone światła na górze. Rozpal ten kominek. Zrób obchód, jeśli spadnie deszcz, i upewnij się, że dach jest dobry. Jeśli coś znajdziesz, zadzwoń do mnie”.

Powiedział, ostatni raz sięgnął za siebie, by wyciągnąć portfel.

Kiedy go złapał, wyjął wizytówkę i podał mi ją między dwoma długimi palcami.

Wzięłam go, gdy zauważyłam, że zaczęły spadać płatki śniegu.

Odchyliłam głowę do tyłu i spojrzałam na nocne niebo.

Było ich mało, ale były.

Mój pierwszy śnieg w górach.

„Prawdopodobnie najlepiej schować te dynie dziś wieczorem” - stwierdził Deacon, a ja spojrzałam na niego - „Przymrozek w górach o tej porze roku może nadejść wraz z odwilżą. I powtórzyć się. Te dynie mogą się zepsuć w ciągu kilku dni”.

Odwróciłam głowę i spojrzałam na róg obfitości jesiennych przysmaków, które zaaranżowałam przed domem. Prawdziwe dynie.

Ciąg zapierających dech w piersiach elektronicznych iluminacji. Najwspanialsza dekoracja na Halloween, jaką kiedykolwiek widziałam, jaką znalazłam w sklepie z pamiątkami w mieście: wypchana, rechocząca wiedźma na miotle ozdobiona liśćmi i błyszczącym sznurkiem, którą Deke zamontował na moich drzwiach.

Odwróciłam się do Deacon’a - „Schowam je”.

Skinął głową i zapytał - „Masz jakieś pytania?”

Potrząsnęłam głową.

Spojrzał ponad głową na mój dom i wymamrotał - „Jakbyś miała, masz o wiele łatwiejszy dostęp do odpowiedzi niż dzwonienie do mnie”.

Deke był w moim domu, więc miał absolutną rację.

„Chłopaki byli wspaniali. Wygląda fenomenalnie. Wielkie dzięki” - powiedziałam mu.

Jego uwaga wróciła do mnie - „Nasza praca, Justice, ale cieszę się, że podoba ci się to, jak wyszło”.

Och, podobało mi się, jaki był efekt.

To było idealne.

Uśmiechnęłam się do niego.

„Muszę wracać do domu, do mojej żony” - stwierdził, a gdy wokół nas spadały śnieżynki i w przestrzeni oświetlonej moimi zewnętrznymi światłami, z zaskakującą gwałtownością, zobaczyłam, jak życie błyska jasno w jego oczach w taki sposób, że poczułam, jak ściska mi serce.

Śmierć wskrzeszona, właśnie tam, abym była świadkiem.

Więc to od niej był telefon.

Boże, ten człowiek istniał. Robił swoje w ciągu dnia, wykonując kolejne ruchy.

Jego życie zaczynało się od nowa za każdym razem, gdy wracał do domu.

To tak całkowicie musiało być piosenką.

„A ty musisz wyjść z tego zimna, bo Deke skopie mi tyłek” - zakończył, z (bardzo) małym uśmiechem igrającym na jego atrakcyjnych ustach.

Deke był większy od tego faceta. Mimo to nie byłam pewna, czy mojemu mężczyźnie byłoby łatwo skopać tyłek Deacon’a Gatesa.

Albo ktokolwiek, by to zrobił.

„Dobrze, jeszcze raz dziękuję, Deacon’ie” - powiedziałam.

Skinął głową w stronę domu - „Do środka, Justice. I nie ma za co”.

Poszedł się do swojego pickupa.

Ruszyłam w górę chodnika, pochylając się, by po drodze zebrać kilka dyń.

Zatrzymałam się przy frontowych drzwiach i odwróciłam, żonglując dyniami, by podnieść rękę, by pomachać.

Deacon jechał aleją, jego SUV-a spowijał ciemność. Nie widziałam, czy odmachał.

Ale wątpiłam, żeby to zrobił.

Był na misji.

Jechać do domu, żeby jego życie mogło znowu się zacząć.

Otworzyłam drzwi, poczułam uderzenie fali ciepła, przykucnęłam i położyłam dynie na podłodze obok drzwi.

Nie wróciłam po więcej. Nie widziałam Deke’a, ale gdyby wiedział, że zebrałam wszystkie dynie bez jego pomocy, nie uszczęśliwiłoby go to.

Gdy zamknęłam za sobą z zimna drzwi, spojrzałam na wszystko, co było przede mną.

To oczywiście nie był pierwszy raz, kiedy to widziałam. Obserwowałam, jak to wszystko powstaje. I tego dnia, gdy kończyły się prace wykończeniowe, faceci chodzili dookoła, zamiatając i odkurzając (nadal miałam zaplanowane sprzątanie następnego dnia i zrobienie pełnego sprzątania – kolesie posprzątali, ale byli kolesiami, więc nie byli naprawdę w tym dobrzy), nie raz, ale kilka razy wędrowałam po okolicy, ogarniając to wszystko.

Chociaż teraz było pusto i cicho i mogłam to zrobić bez rozpraszania się i wchodzenia nikomu w drogę. To było wszystko, co sobie wyobrażałam, a nawet więcej. To więcej pochodziło od długiego miedzianego kaptura nad centralnym kominkiem, który był ozdobą. Pochodziło również od szerokich, otwartych schodów ustawionych na podeście po prawej stronie. Stopnie tych schodów były jedyną rzeczą w domu wyłożoną dywanem – grubą, kremową wełną owiniętą wokół każdego stopnia. Eleganckie, ale rustykalne balustrady były czystym artyzmem. A zachęcający, poszerzone dolny stopień w kształcie wiru był czymś, czego nie mogłam sobie wyobrazić, patrząc na plany. Czymś, co w rzeczywistości było zaskakująco piękne.

Wszystkie materiały budowlane zostały zabrane, ale mój garaż wciąż był wypełniony, teraz meblami i dekoracjami, które przysyłał mój projektant, dostawami, które otrzymywałam po kilku tygodniach wysyłki online, torbami z rzeczami, które kupowałam.

Teraz był wtorek, tydzień i kilka dni po tym, jak poszliśmy z Deke’iem na kolację z Maxem i Niną.

Jutro rano ekipa sprzątająca i ja wypakujemy zakupy z toreb i pudeł. Jutro wieczorem Deke zaaranżował, żeby chłopaki przyszli i wnieśli dostarczone meble.

I mój dom zacznie się stawać domem.

Jedyną przeszkodą było to, że Deke miał jutro zacząć wykonać kolejną pracę, nad którą pracował Max. Nie miałabym go już w moim domu przez cały dzień.

Co dziwne, nie denerwowaliśmy siebie nawzajem przez to, że cały czas spędzaliśmy razem. To prawda, że on pracował i ja też robiłam swoje, więc nie byliśmy w swojej obecności 24 godziny na dobę, 7 dni w tygodniu, ale spędzaliśmy razem dużo czasu.

Co dziwniejsze (ale to było cudowne) było to sposób, w jaki wydawało się, że się nie zmieni. Nie żeby to, co mieliśmy, było nowe i byliśmy w ferworze tego – kiedy każda sekunda spędzona z kochankiem była świeża i ekscytująca, więc chciałeś spędzić z nim każdą sekundę.

Nie, wydawało się, że moglibyśmy bardziej być nami. Byliśmy nami. Mogliśmy być tą parą, która pracowała razem (gdybyśmy mieli biznes, w którym oboje moglibyśmy być razem), spędzając prawie każdą chwilę na jawie i spaniu we wzajemnym towarzystwie, której przychodziło to tak naturalnie, było łatwe, nigdy się nie starzało.

Już się przekonałam, że możemy zrobić swoje, ja chodziłam na zakupy z dziewczynami lub do miasta po jedzenie, lub mani/pedi.

Ale kiedy wracałam, dochodziło do osiedlania się.

Nie tak, że nie mogłam się doczekać powrotu, nienawidziłam być z dala od mojego mężczyzny.

Po prostu, kiedy byłam z Deke’m, wszystko, co było mną, zamieniało się w fakt, że wracałam tam, gdzie należałam.

Więc nie byłam zafascynowana jego nieobecnością przez cały dzień w sposób, w jaki nie mogłam do niego dotrzeć i zapytać, co sądzi o ręcznikach, które kupowałam do łazienki dla gości (lub cokolwiek innego).

Ale to było życie. To był jego rytm i były to miesiące, w których pozostalibyśmy na miejscu.

Musiałam się do tego przyzwyczaić.

Nie musiałam tego lubić, ale musiałam się do tego przyzwyczaić.

Kiedy myślałam o Deke’u, przyszło mi do głowy, że zniknął.

Było dużo miejsc w domu, wszystko było teraz łatwo dostępne ze schodami i tak dalej.

Ale miałam kolację w Multicookerze, przepis na szarpaną wieprzowinę, który przez cały dzień wypełniał dom pysznymi zapachami. Pachniało tak, że Deke powiedział mi, że nie mógł się doczekać doświadczania tego.

I nadszedł czas na doświadczanie.

Więc gdzie był?

„Deke?” - zawołałam, przesuwając się dalej w przestrzeń.

„Yo” - odkrzyknął, brzmiąc, jakby był w sypialni.

Ruszyłam w tamtą stronę, ale zatrzymałam się, kiedy wyszedł przez drzwi do holu.

Zrobił to, gdy płatki śniegu szybko roztapiały mu się we włosach i na ramionach. Wraz z nadejściem chłodu, nawet jeśli pracował w domu, nadal miał na sobie tylko koszulkę, a teraz miał na sobie watowaną flanelową koszulę.

Wyszedł także z butelką szampana w dłoni i torbą Deluxe Home Store zwisającą z drugiej.

Przeniósł się prosto do wyłożonej czarnym marmurem, żyłkowanej na kolory toffi i kremowe wyspy, która z łatwością mogła pomieścić sześć, a nawet osiem osób.

Chociaż było tylko sześć owiniętych stołków, które czekały na przyniesienie z garażu.

Zobaczymy, jak pasują. Może robię więcej zamówień.

Zrzucił z siebie flanelową koszulę i rzucił ją na wyspę.

Postawił butelkę i torbę na wyspie i sięgnął do torby.

„Nie byłem pewien, czy w całym tym gównie, jakie kupiłaś, masz kieliszki do szampana, ani czy możesz je znaleźć w tym bałaganie w garażu, więc Lexie dała je Bubbie, a on schował je na zewnątrz”.

Po wydobyciu ich z białej owijki postawił kieliszki na marmurze, odrzucił torbę na bok i zaczął odwijać folię, w której widziałam bardzo butelkę dobrego szampana.

Stałam nieruchomo, obserwując go.

Korek trzasnął.

Nawet nie drgnęłam.

Deke zwrócił się do mnie.

Wpatrywałam się w jego twarz.

„Jussy?” - moje imię było pytaniem.

„Pada śnieg” - szepnęłam.

„Tak” - odpowiedział cicho, będąc Deke’iem, odczytując mój nastrój i wpadając w to, żeby mógł być ze mną.

Właśnie tam ze mną.

„Muszę włożyć dynie do środka” - podzieliłam się.

„Zrobię to dla ciebie, kotku, po tym, jak wzniesiemy toast za twój dom”.

Tak, wniesie. Zrobi to dla mnie. Kupił mi szampana. Jeździłby ze mną w trasę, jak Mace ze Stellą i Blue Moon Gypsies. Mace i Stella zabierają ze sobą swoje dzieci, tak jak kiedyś robił to tata ze mną.

Kurwa.

Kurwa, kurwa, kurwa.

„Cyganko” - powiedział Deke, zwracając moją uwagę z powrotem na niego.

„Potrzebuję cię… w drodze” - wypaliłam.

„Powtórz?” - zapytał.

„Mogłabym to zrobić” - podzieliłam się, w głębi serca wiedząc, że to prawda.

To miejsce, w którym mieszkał mój tata, dziadek, Joss, Lacey, Bianca, Mr T, nawet Mav.

Gdzie mieszkał Deke.

„Mogłabym to zrobić” - powiedziałam mu - „Poradziłabym sobie z tym wszystkim, gdybym miała ciebie”.

Jego twarz się zmieniła i natychmiast zapamiętałam tę zmianę, jej wspaniałość.

Wspaniałość uczucia.

„Chodź tutaj, Justice” - rozkazał szorstko.

Nie poszłam tam.

Zwróciłam wzrok za okna i zobaczyłam przez ciemność, że śnieżyca gęstnieje.

Widziałam to, ale myślałam o tym, że Chace ma Faye. Deacon miał tego, kogo miał w domu.

I o mnie.

Dryfowałam tutaj, bez kotwicy bez ojca.

I znalazłam Deke’a.

Do diabła, prawie zostałam uduszona na własnym łóżku.

Ale jakoś to dramatyczne, zmieniające życie wydarzenie ledwo mnie dotknęło.

Ponieważ znalazłam Deke’a.

A teraz stałam w swoim świeżo wykończonym domu z mężczyzną, który mieszkał w przyczepie. Ale był mężczyzną, który wiedział, co znaczy dla mnie ten dom i myślał o mnie na tyle, by planować z wyprzedzeniem, poprosić przyjaciela o przyniesienie kieliszków, kupić butelkę szampana i by wznieść toast za początek nowego rozdziału mojego życia, naszego życia, robiąc to dla mnie.

Nie znalazłam swojej oazy. Nie znalazłam domu.

Natknęłam się na Niebo na Ziemi, gdzie mogły się zdarzać cuda.

Wiedziałam o tym, bo wyczuwałam to w Chace. W Deacon’ie.

Ale poczułam to w sobie.

„Justice” - zagrzmiał Deke.

Gapiłam się, przenosząc na niego oczy.

Potem powoli podeszłam do niego.

Kiedy się zbliżyłam, Deke, tak cholernie Deke, objął mnie ramieniem w pasie i przyciągnął mocno, przodem do jego boku, z brodatym podbródkiem wtulonym w szyję, by utrzymać mój wzrok.

W jego oczach była troska.

„Wszystko w porządku, mała?” - wyszeptał łagodnie.

„Kupiłam kieliszki do szampana” - odszepnęłam.

Deke nic nie powiedział.

„I kieliszki do czerwonego wina” - kontynuowałam - „Kieliszki do białego wina. Kieliszki do martini. Kieliszki do Bourbona…”

Deke mi przerwał - „Łapię twój dryf”.

Skinęłam głową.

„Porozmawiaj ze mną” - rozkazał.

Nie rozmawiałam z nim.

O nie.

W takiej chwili nie było słów.

Była piosenka.

Więc nie rozmawiałam z nim.

Zaśpiewałam mu.

Obrócona w pył, kruszę się jak rdza, Tylko u twego boku

Jego ramię zacisnęło się i poczułam to, zanim usłyszałam dźwięk, który rozbrzmiał w jego wnętrznościach, przez klatkę piersiową i między wargami.

Ale śpiewałam dalej.

Świeże powietrze, zimne piwo. Zakorzeniam się w tobie,

„Przestań, Cyganko” - warknął.

Nie przestałam.

Nie mogłam.

Wiedział, że słowa są dla niego.

Ale nigdy mu ich nie dałam prosto ode mnie.

Rozważam moje życie, wszystko w porządku, Bez tchu, co przyniesie noc.

Deke przesunął nas za róg wyspy, z dala od kieliszków i butelki szampana.

A ja nadal śpiewałam.

Obrócona w pył, kruszę się jak rdza Tylko u twego boku. Właśnie tego potrzebuję, kiedy mam wszystko

Zatrzymałam się, by sapnąć, gdy jego wielkie dłonie objęły moje biodra i byłam w górze, tyłkiem na blacie, a Deke wepchnął biodra między moje kolana, rozciągając je tak, że był przyciśnięty do mojego serca.

Potem wpatrywałam się tylko w jego piwne oczy, kiedy jego usta przywarły do moich.

Ogniwa siatki, znoszone dżinsy. - nuciłam tam - Mogłabym szukać, dopóki nie skończę, dopóki Księżyc nie stanie się Słońcem.

Jego ręka wsunęła się w moje włosy, zgarniając je do tyłu mojej czaszki, drugą ręką oplótł moje plecy, opuszkami palców wbijając się w boki moich żeber.

Ogniwa siatki, biała koszulka. Obrócona w pył, kruszę się jak rdza. Wszystko czego potrzebuję to być u twego boku.

Przestałam śpiewać.

„Skończyłaś?” - zapytał grubym głosem, mocno mnie trzymał, jego oczy płonęły.

„Dziękuję za mój dom, Słonko”.

„Skończyłaś” - mruknął.

Ja skończyłam.

Ale my nie, skoro mnie pocałował.

Kiedy to robił, pchnął mnie tak, że miałam plecy do blatu, jego język w moich ustach był zmysłowym atakiem, intymnym piętnem, silniejszym niż jego znak na moim ramieniu, na którego odnowienie często znajdował czas.

Przez to szarpnął za mój pasek, szarpnął za suwak i pociągnął za moje dżinsy. Gdy poczułam mokrą powódź między nogami, poczułam również zimny marmur na moim tyłku. Ale nawet jak było zimno, rozgrzewało mnie to, gdy Deke oddalał się pod kątem. Podniósł jedną z moich stóp, zdejmując but i skarpetkę. Sięgnął drugi i już ich nie było. Wściekłym zamachem, którym przyciągnął mój tyłek do krawędzi blatu, wymuszając podmuch naelektryzowanego oddechu z moich ust, zerwał moje dżinsy.

Patrzyłam, jak Deke się prostuje, trzymając ręce na własnych dżinsach. Opuścił je na biodra, uwalniając twardego kutasa.

Potem mnie zaskoczył.

Nie pochylił się nade mną, by wziąć moje usta, kiedy brałby moją cipkę.

Sięgnął do mnie, owijając dłoń wokół mojego gardła.

Zakładając obrożę ze swojego dotyku, parzył mnie spojrzeniem swoich oczu, złapał tył jednego z moich kolan w swoją dłoń, szarpnął, gdy jego biodra wcisnęły się.

Przetoczył się i głowa jego koguta ześlizgnęła się, utkwiwszy w celu, a potem wjechał.

Brałam go, czując, jak wypełnia mnie wspaniałość Deke’a, wygięłam szyję do tyłu, ciężar i ciepło jego dużej dłoni obejmującej moje gardło podzielał moją żarliwą uwagę z tego na siłę jego pchnięć uderzających we mnie.

„Patrz na mnie, Justice” - wydusił.

Wyprostowałam głowę, spojrzałam mu w oczy, obserwowałam zaciekłość uczucia wyrytego na jego twarzy.

Ta dzikość dla mnie.

Wszystko dla mnie.

Drżałam na marmurze.

„Zakorzeniam się w tobie” - mruknął, jednocześnie posuwając.

O Boże.

Boże.

Podniosłam nogę, której nie trzymał i przycisnęłam wnętrze uda do jego boku, a wszystko drżało, nogi, brzuch, usta, palce, cipka.

„Deke”.

Wycofał się, ale nie wyszedł i znów zaczął pchać.

Jego palce zacisnęły się na mojej szyi, mimo że jego kciuk wysunął się w górę, wciskając się w zawias mojej szczęki. Trzęsąc się gwałtowniej, poczułam, jak jego poduszka naciska, pali, i byłam pewna, że po tym, jak skończymy, spojrzę w lustro i zobaczę wypalony tam jego odcisk, przypalony do mnie.

„Ktoś oprócz mnie wejdzie w tę cipkę?” - zapytał.

Napięłam się wokół jego prowadzącego kutasa.

Tak.

Miałam rację.

Wbijał się we mnie. Jego. Do jego użytku. Dla niego.

Nikt inny.

Byłam Deke’a.

„Nie” - szepnęłam.

„Nigdy?” - przyciął.

„Nigdy, kochanie” - obiecałam bez tchu.

Uderzał we mnie, moje ciało szarpało się z każdym pchnięciem, trzymane stabilnie tylko ręką na moim gardle, gdy jego druga mocno ściskała moje kolano.

Nagle szarpnął wyżej kolano, wbijając moją cipkę na swojego prowadzącego kutasa, a każdy wykrok zderzał się z moją łechtaczką, pulsując przeze mnie. Uniosłam jedną rękę, aby owinąć palce wokół jego nadgarstka na mojej szyi, trzymając go tam, zatrzymując go tam, poddając się wszystkiemu, co robił, komunikując, że to jego do wzięcia. Drugą ręką wsunęłam się między nogi, rozsuwając palce, czując w inny sposób piękno Deke’a, który mnie przejmował, zaznaczając mnie jako jego wewnątrz, całe jego, w którym nikt inny nigdy nie będzie.

Zaczęło się przeze mnie gotować. Uniosłam głowę, naciskając przez jego obrożę na moim gardle, patrząc pod rzęsami prosto w jego oczy, jęcząc chrapliwie - „Kochanie, pieprz mnie. Pieprz mnie dalej, Deke. Nie przestawaj. Nigdy nie przestawaj”.

Brał mnie szorstko, ale na moje słowa, jego warczenie podkręciło moją cipkę, gdy wysunął usta i pochylił się lekko we mnie, jego oczy utkwione w moich, a jedwabista gwałtowność jego pieprzenia zmieniła się w aksamitną dzikość.

„Tak, kochanie” - wydyszałam. Wyciągając palce spomiędzy nóg, podniosłam tę rękę i mocno chwyciłam za jego kark - „To twoje. Niech to będzie twoje, wszystko twoje, Deke”.

„Dojdź, Jussy” - mruknął.

Nie chciałam dojść. Chciałam mieć mój uścisk na nim, jego uścisku na mnie, jego oczu takich, jego twarzy, jego kutasa, który głęboko mnie zaznaczał, i pragnęłam tego na wieczność.

„Cholera, dojdź, Jussy” - warknął.

Dyszałam, miękkie jęki wydobywały się za każdym razem, gdy zanurzał się głęboko, wypełniając mnie, łącząc się ze mną, mocniej łącząc się ze wszystkim, co było mną, moje oczy były przypięte do jego.

Nadszedł czas.

„Kocham cię” - szepnęłam.

„Też cię kocham, Cyganko, teraz, kurwa, dojdź” - warknął w odpowiedzi.

Doszłam. Mój kręgosłup wygiął się w łuk nad marmurem, moja noga owinęła się wokół jego pleców, moje palce zwijały się, moje paznokcie zatapiały się w ciele, krzyknęłam, najpierw jego imię, a potem ciche dźwięki uciekające ze mnie, gdy poczułam, jak moja cipka falowała wokół jego wciąż pchającego penisa, moja łechtaczka kurczyła się, pulsowała, mój oddech w końcu się zawiesił.

„Kurwa”.

To wyszło od Deke’a i był to stłumiony ryk, gdy dalej wbijał się we mnie, dziki dźwięk jego uwolnienia drapał moją skórę, napędzał moją cipkę, przedłużając mój orgazm, gdy czułam, jak strzela we mnie gorąco, mokro i głęboko.

Kiedy upadł na mnie, czołem do skroni, zmuszając moją głowę do przechylenia się na bok, aby go podeprzeć, nie puścił mojego gardła ani kolana.

Z trudem modulowałam oddech i poczułam przy uchu, policzku, tak jak robił to Deke, podczas gdy jego kutas pozostał wbity głęboko we mnie.

Zakorzeniony we mnie.

Też cię kocham, Cyganko…

Też cię kocham, Cyganko…

Kocham…

Cię…

Też.

Poczułam, jak łzy zbierają się w moich oczach i byłam zbyt wyczerpana fizycznie i emocjonalnie, aby je zwalczyć.

Dzięki wyczuciu Deke’a wiedział, że tam są, natychmiast gdy pierwsza zsunęła się przez nasadę mojego nosa.

Wiedziałam to, kiedy podniósł głowę i zauważył - „Mała, jak na kobietę, która mówiła, że nie płacze, jesteś poważną pieprzoną płaczką”.

Wyprostowałam głowę i spojrzałam na niego.

„Właśnie powiedziałeś mi, że mnie kochasz” - zauważyłam pełnym czci szeptem.

Deke nie był w nastroju do czci.

„Tak, i ty właśnie mi powiedziałaś, że mnie kochasz. Ale po najlepszym pieprzonym orgazmie, jaki kiedykolwiek miałem w moim przeklętym życiu, tym pokonującym ten, który dałaś mi zeszłej nocy, który, kotku, był poza listą przebojów… Przypomnij mi, żebym znów cię związał twarzą do ziemi i to wkrótce… nie zobaczysz, jak płaczę”.

Patrzyłam, jak jego oczy stają się szkliste, gdy moja cipka zadrżała wokół jego kutasa na wspomnienie ostatniej nocy.

Ale moje usta wciąż syczały - „Jesteś góralem, Deke. To domysł, ale dobry, że mężczyźni z gór rzadko płaczą. Nawet po wyznaniach miłości”.

Znowu skupił się na mnie - „Jesteś teraz kobietą z gór, Jussy, zmęczoną światem, światową, rockową Cyganką, i, z grubsza, beczysz jak dziecko”.

Czy dawał mi gówno o płacz po tym, jak powiedział mi, że mnie kocha?

„I powtórzę, to dlatego, że właśnie powiedziałeś mi, że mnie kochasz” - oświadczyłam. Uniosłam rękę, wyciągając palec, wskazując swoją twarz - „I żeby zauważyć, że w tym momencie dajesz mi gówno, a ja już nie płaczę” - zauważyłam, a potem poskarżyłam się - „Całkowicie zrujnowałeś ten moment”.

Żartobliwe światło uderzyło w jego oczy, co spowodowało kolejny dreszcz cipki, który z kolei spowodował, że jego usta się wywinęły ku górze.

„Całkowicie?” - dokuczał.

„Całkowicie” - warknęłam, choć trochę dysząc.

Nagle jego twarz zbliżyła się, a jego kciuk przesunął się po mojej szczęce, podbródku i w górę, łapiąc moją dolną wargę.

„Całkowicie?” - zaszeptał.

Dobra.

Nie całkiem. Nic nie mogło zepsuć tej chwili.

Nic.

Będąc Deke’iem, a więc niesamowitym, nie naciskał tego, każąc mi przyznać się do tego głośno.

Po prostu zapytał - „Kochasz mnie, Jussy?”

Teraz mogłam to powiedzieć. Mogłam powiedzieć teraz, a nie w środku fantastycznego seksu, przez który Deke objął w posiadanie moją cipkę, moje ciało, mnie.

Mogłam to po prostu powiedzieć, wszystko dla niego.

Dla Deke’a.

„Tak, kochanie, kocham cię”.

Patrzyłam, jak to osiada na jego twarzy, i robiąc to, obserwowałam cud tego miejsca, które dało mi rzeczy takie jak Deke i rzeczy takie jak ja Deke’owi w pracy.

Ten ostatni cud polegał na tym, że obserwowałam, jak odchodzą mu z twarzy te ostre krawędzie, które dało mu życie, wygładzając ją, nie podczas snu, nie podczas seksu.

Wszystko ode mnie.

Gówno.

Znowu rozpłaczę się.

Aby to kontrolować, wzięłam nierówny oddech, podczas gdy Deke przesunął kciukiem od mojej wargi, przez brodę i gardło.

„Myślę, że co wieczór kupuję ci szampana”.

„Lubię szampana, kochanie, ale naprawdę chcesz tam wejść, kup mi Burbona”.

Przycisnął biodra do moich, moje usta rozchyliły się w słodkim uczuciu i zapytał - „Czy mogę wejść głębiej?”

Byłam całkowicie poważna, kiedy spojrzałam mu prosto w oczy i odpowiedziałem - „Nie”.

Przeczytał moją powagę.

Całkowicie.

„Zakorzeniony w tobie” - stwierdził, a jego oczy błyszczały drapieżnie, zaborczo, podkreślając to, co zrobił swoim kutasem, jego dłonią wokół mojego gardła, wszystkim, co właśnie mi zrobił.

Cel, który zaznaczył w czasie naszego pierwszego razu, zatapiając zęby w mojej skórze.

Byłam wtedy jego.

Właśnie zrobiliśmy to oficjalne.

„Zakorzeniony we mnie” - wydyszałam.

Owinął nogę, którą trzymał, wokół swoich pleców i użył wolnej ręki, aby przesunąć ją w górę mojej szyi, jego palce wbiły się we włosy, a drugą ręką puścił moje gardło, aby poszła w ślady po przeciwnej stronie.

„Jedyne korzenie, jakich chcę, ja w tobie, ty we mnie” - powiedział cicho.

Kurwa.

Zamierzał sprawić, że znów będę płakała i nie będę w stanie tego kontrolować.

Obserwował moją twarz.

Potem powiedział - „Cholera, znowu zaczniesz”.

„Nie zacznę” - warknęłam, chociaż moje słowa były niepewne.

Uśmiechnął się do mnie żartobliwie, ale to było na zewnątrz, dając mi to, czego potrzebowałam, by się pozbierać. Wiedziałam o tym, bo również poczułam, jak oba jego kciuki gładzą mnie kojąco za uszami.

„Potrzebuję szampana” - oświadczyłam.

„Tak” - odpowiedział.

„Pijesz szampana?” - zapytałam.

„Dzisiaj tak” - odpowiedział.

Dzisiaj pił.

Dzisiejszego wieczoru, w którym spędzałam dużo czasu na świętowaniu, Deke wypił szampana, dla mnie.

Uniosłam się i dotknęłam ustami jego ust, zanim wpadłam tyłem w jego dłonie we włosach - „W takim razie polej, Słonko. Umyję się. Wypijemy toast za zrobiony dom, a potem wieprzowina”.

„Jasne” - mruknął - „Wezmę dynie, a potem wezmę szampana”.

Powoli wysunął się, a potem podciągnął mnie do góry, więc siedziałam na blacie.

Trzymał nas tam, mnie w swoich ramionach, z głową odchyloną do tyłu i opuszczonym podbródkiem.

Przyjrzał się mojej twarzy, spodobało mu się to, co zobaczył, pokazał mi to swoim wyrazem twarzy, a potem pocałował mnie długo i słodko.

Kiedy skończył, pomógł mi zejść z blatu, podciągnął dżinsy, wsadził kutasa do środka, ale pomógł mi chwycić moje dżinsy i majtki, zanim zrobił swoje.

„Wrócę” - powiedziałem mu.

„Mam cię” - odpowiedział.

„Zawsze, Deke”.

Wyszło to jak wypalone, a jego spojrzenie, które wędrowało do butelki szampana, trafiło do mnie.

„Tak, kochanie” - wyszeptał, jego usta były miękkie, a spojrzenie ciepłe.

Oddałam mu to samo.

Potem pobiegłam do łazienki, żeby się umyć. Ponieważ miałam okres w międzyczasie (więc nie było dziecka po tym, jak Deke wziął mnie bez gumki), byłam teraz na pigułce.

Nigdy więcej prezerwatyw.

Tylko Deke i ja.

To było dobre, skoro nam się skończyły.

Ta myśl wywołała u mnie uśmiech.

Wspomnienia ostatnich dwudziestu minut sprawiły, że ten uśmiech zamienił się w wielki, gruby uśmiech.

Myśli o szarpanej wieprzowinie sprawiły, że mój żołądek zaczął burczeć.

Więc umyłam się, włożyłam ubranie, złapałam nową parę ciepłych skarpetek i naciągnęłam je.

Zajęło mi tylko sekundę, by wyjrzeć przez okna na śnieg, który zamienił się w zamieć, która gęsta i ciężka padała na mój skrawek góry.

„Jestem szczęśliwa, tatusiu” - wyszeptałam.

Śnieg padał cicho, pięknie, spokojnie.

Uznałam to za odpowiedź taty, że jest zadowolony.

Potem zrobiłam to, co powiedziałam, że zrobię.

Co zawsze bym zrobiła.

Wróciłam do mojego mężczyzny.

*****

Deke

Później tej nocy Deke poczuł, że Jussy rozluźnia się w jego ramionach i słyszał oddech podczas jej snu.

Leżąc tam, trzymając swoją Cygankę blisko w jej wielkim, drogim łóżku w jej wielkim, drogim domu w górach po tym, czym dzielili się na jej wyspie, czuł ciszę, którą przez całe życie czuł robiąc tylko jedną rzecz.

Będąc w drodze.

To go nie podkręcało.

To miało sens.

Deke był w niej zakochany.

Nie było więc niespodzianką, że przyniosła mu ten spokój.

Deke nie wyjrzał przez okno.

Zamiast tego ukrył twarz we włosach Jussy.

I nie mówił głośno.

Pomyślał słowa w swojej głowie.

Jest mi dobrze, mamo.

Potem, wpadając głębiej w to miejsce, trzymając Jussy w tym wielkim, drogim łóżku w tym wielkim, drogim domu w górach, Deke zamknął oczy i znalazł sen.