11 - Należę do Justice (cz.1)

 

Rozdział 11

Należę do Justice

Justice

cz. 1 

 

 

Następnego ranka siedziałam obok Deke’a w gigantycznym pickupie Deke’a, z rękami owiniętymi wokół podróżnego kubka kawy, który zrobiłam w moim ekspresie do kawy, który dziewczyny przywiozły do przyczepy Deke’a.

Byliśmy na Ponderosa Road, zbliżając się do mojego domu.

A mój umysł nie był przytłoczony myślami o powrocie na miejsce zbrodni, tej zbrodni popełnionej przeciwko mnie.

Mój umysł był pochłonięty myślami o zobaczeniu Deke’a w luźnych, jasnoszarych, polarowych szortach ze sznurkiem, z postrzępionymi brzegami odciętymi tuż nad kolanami, kiedy reszta była naga.

Było go dużo, wiedziałam o tym.

Nie wiedziałam, że to wszystko będzie tak… niewiarygodnie… Deke.

Wiedziałam, że to nie ma sensu.

To wciąż to była prawda.

Miał szerokie ramiona, wypukłe bicepsy, fantastyczne przedramiona, to było wszystko, co wiedziałam.

Miał też coś innego, co odkryłam w środku nocy.

Owłosiona klatka piersiowa.

Po prostu nie wiedziałam, jakie to było wspaniałe, dopóki mój zmysł wzroku nie został zaangażowany.

To nie tak, że miał nadmiar włosów, które rosły mu na ramionach i na plecach.

Wciąż było go dużo. Wszystko to obejmowało wyjątkowe piersi i najbardziej niesamowity brzuch, jaki kiedykolwiek widziałam.

Nie abs.

Męski brzuch.

Musiałam przyznać, że miałam dosyć nadmiernej smukłości, która była najnowszą modą. Na początku była gorąca. Ale teraz wydawało się to zniechęcające, że mężczyźni byli tak rozwinięci, że nie mieli na sobie ani grama dodatkowego ciała, nie tak, jakby byli ludźmi, ale jakby byli diagramami umięśnienia ciała.

Nie Deke.

Jasne, z jego sposobem pracy, prawdopodobnie nie było możliwe, aby nie miał potężnej sylwetki (co miał), w tym wyraźnego grzbietu podkreślającego zewnętrzne mięśnie brzucha. Miał też niewyraźne kontury oznaczające dwa górne zwoje.

Reszta była pokrytym futrem brzuchem, który nie sterczał jak piwny brzuch, ale zamiast tego ogłaszał go człowiekiem, który żył swoim życiem, jadł to, co chciał, pił, co chciał, a jeśli to dało mu cień brzucha, nie obchodziło go to.

Tak Deke’a.

Jego nogi od kolan do stóp też nie były złe.

Ale kochałam jego klatkę piersiową, jego brzuch. Już samo spojrzenie na to sprawiło, że miałam ochotę usiąść okrakiem na jego wąskich biodrach, kiedy ujeżdżałabym jego kutasa, moje paznokcie ciągnęłyby się po włosach na tym brzuchu, moje kciuki mocno ocierałyby się o jego rozkoszne sutki wielkości ćwierć centówki.

A jeśli to nie wystarczyłoby, by odwrócić mój umysł od zastraszającego aspektu konfrontacji z moim domem, moją sypialnią, miejscem, w którym byłam pewna, że zostanę uduszona (a to wszystko było więcej niż wystarczające), sposób, w jaki Deke zachowywał się rano, znacznie się do tego przyczynił.

Nie trzeba dodawać, że przerwanie snu (choć to ostatecznie było naprawdę dobre, bo byłam schowana blisko Deke’a) tak wcześnie rano było do bani, nawet jeśli obudziłam się tak wcześnie schowana blisko Deke’a. Było bardziej do bani, gdyż znów mnie bolało ciało, nadgarstek skręcał się przy każdym ruchu, twarz pulsowała, a gardło nadal czułam zmaltretowane.

Kiedy Deke nas obudził (prawdopodobnie mając wewnętrzny budzik), wiedziałam, że jestem na skraju zrzędzenia (no dobra, nie na skraju, po prostu byłam), więc postanowiłam, że to zniknie w jedyny sposób jaki znałam.

Włócząc się po cichu, starając się nie dać się przyłapać na gapieniu się na klatkę piersiową, brzuch, ramiona, nogi i tyłek Deke’a, który był znacznie wyraźniejszy (i smaczniejszy) w jego polarowych szortach, priorytetem było złapanie w swoje ręce jedynego znanego mi narzędzia, które działało przeciwko mojemu zrzędzeniu.

Kawa.

Z drugiej strony Deke wrzucił pluszowego misia na nadbieg. Jeśli był gdzieś blisko mnie, dotykał mnie albo po prostu, obracał mnie w jedno (lub dwa, jeśli miał je pod ręką) swoje ramiona. Odsuwał mi włosy z twarzy. Zaciskał dłoń na mojej szyi i gładził moją szczękę kciukiem. A kiedy podał mi mój kubek kawy, kiedy ją wzięłam, pochylił się i dotknął ustami mojej skroni.

Innymi słowy, nie traktował mnie tak, jakbym była nieoczekiwanym gościem w jego małej przestrzeni, ale jak delikatny i cenny przedmiot, który trzeba było pieścić i przytulać przy każdej okazji, żebym się nie rozleciała.

Nic z tego, nawiasem mówiąc, nie mówiło przyjaciele.

Nic z tego nie mówiło nawet o kobiecie, którą przeleciał, a którą lubił na tyle, by się nią opiekować, gdy życie rzuciło jej paskudną podkręconą piłkę (choć oczywiście nie byłam kobietą, którą przeleciał).

Nie.

To wszystko mówiło o wiele więcej.

To było jedno tego ranka, o czym absolutnie nie myślałam.

Po prostu pozwoliłam, aby to było, bo musiałam być tym delikatnym, cennym przedmiotem, którego potrzebował pilnować, by się nie rozleciał, bym nie skupiała się na fakcie, że prawie zostałam uduszony na śmierć, jedna z moich najlepszych przyjaciółek była wyraźnie w jakimś naprawdę głębokim gównie i dlatego rzeczywiście mogłabym się rozlecieć.

Jeśli ktoś nie trzymałby mnie razem, to by się stało.

A Deke odwalał kawał dobrej roboty, trzymając mnie.

Więc się tego trzymałam.

Zasugerował, żebym wzięła u siebie kąpiel w wannie, żeby pomóc z bólami, ale nalegałam, bym wzięła prysznic u niego. Nie chciałam być naga i bezbronna u siebie i nie móc rzucić się do Deke’a w chwili, gdyby coś mnie przeraziło, w prawdopodobnym przypadku, że coś mnie przestraszy.

Nie naciskał. W rzeczywistości jego głos ledwo wzniósł się ponad delikatny, dudniący pomruk nie tylko wtedy, ale przez cały poranek.

Chociaż nalegał, żebym poszła pierwsza.

Podczas gdy on brał prysznic (a ja walczyłam z obsesją na punkcie tego, jak może wyglądać reszta jego ciało, zwłaszcza pod prysznicem), zrobiłam nam więcej kawy, a także zrobiłam nam owsiankę, ciesząc się nowością posiadania kuchni (jakakolwiek była). Mr T zamierzał przynieść smakołyki z La-La Land, ale potrzebowałam czegoś, co oderwałoby mój umysł od Deke’a pod prysznicem i robiłam to przez owsiankę.

Wyszedł w ręczniku, co nie pomogło, i zamknął drzwi do części z łóżkiem, żeby się ubrać (ja ubrałam się w jego łazience).

Tego dnia miał na sobie biały T-shirt, jakby wiedział, że znajomość tego była balsamem dla mojego zaśmieconego umysłu.

Oczywiście nie mógł tego wiedzieć.

To wciąż był to balsam i doceniałam to.

Opuściliśmy przyczepę i zobaczyłam, że Twyla zniknęła. Deke powiedział mi, że zrobiła to po tym, jak wyszedł i porozmawiał z nią, gdy byłam pod prysznicem.

Zanotowałam sobie w pamięci: kolejna skrzynka bimbru dla Twyli, która spędziła całą noc w swoim pickupie.

Teraz zmierzaliśmy do mojego domu. Trzymałam w dłoniach drugi duży kubek kawy, brzuch miałam pełen owsianki, ibuprofenu i aspiryny, które dał mi Deke, przebijających się przez mój organizm, łagodząc kłucie wraz z bólami, i wychodziłam ze zrzędliwości.

Niestety robiłam to w sposób, który mógł uczynić mnie jeszcze bardziej zrzędliwą, po tamtym poranku, teraz tylko stosunkowo pewną, że mogę zrobić tę rzecz „przyjaciele z Deke’iem”.

Żadna dziewczyna bez mężczyzny nie mogłaby mieć przyjaciela z klatką piersiową Deke’a (i brzuchem… i tyłkiem, należy dodać).

Naprawdę.

To była tortura.

Warczeliśmy razem w jego behemocie, kiedy byłam wypełniona tymi myślami, zdecydowałam, że kiedy wszystko będzie jasne z wariactwem Bianki, będę spędzać czas z Lacey podczas jej trasy.

Chciałam też dać się wybzykać.

Ta myśl sprawiła, że ślina wypełniła mi usta, jakbym miała zaraz zachorować, na myśl o posiadaniu jakiegokolwiek mężczyzny, wzięciu we mnie mężczyzny, który nie był Deke’iem.

Tak więc z tą reakcją postanowiłam nie skupiać się na tym, jaka ma być przyszłość.

Zamiast tego zamierzałam skoncentrować się na następnej minucie, następnej po niej i po prostu załatwić sprawę.

Deke skręcił w mój pas, mrucząc - „Dobrze, mała?”

„Dobrze, Deke” - wyszeptałam.

Wyciągnął rękę i ścisnął moje udo, zanim ją odwrócił, dłonią do góry.

Nie wiedziałam, co to znaczy, ale instynktownie wyjęłam jedną rękę z kubka i włożyłam ją do jego.

To właśnie to znaczyło. Jego palce owinęły się ciepło wokół moich i przyciągnął je razem do swojego uda i oparł je o twardy mięsień, podczas gdy wiózł nas moim dojazdem.

Zamknęłam oczy.

Boże.

Był po prostu takim cholernie Deke’iem.

„Callahan” - powiedział.

Otworzyłam oczy.

I oto on, Joe Callahan, stojący z boku czarnego SUV-a, oparty o niego, ubrany w dżinsy, czarną koszulkę i motocyklowe buty.

Nieczęsto byłam w jego obecności, zaledwie kilka razy, ale za każdym razem zauważyłam, że to mundur Cala.

Zauważyłam również, że był paląco gorący w tym sensie, że mógł całkowicie przenieść się w te góry i dopasować się do nich.

Deke zatrzymał się i puścił mnie, by zaparkować pickupa i wyłączyć zapłon.

Z jakiegoś powodu czekałam, aż to zrobi, obserwując jego profil, zamiast otwierać drzwi.

Poczuł moje spojrzenie, spojrzał na mnie, jego twarz złagodniała i skinął mi głową, zanim odpiął pasy i odwrócił się do drzwi.

Ja też odpięłam pasy i zwróciłam się do moich.

Kiedy wysiadłam i zamknęłam drzwi, spojrzałam na Cala i zobaczyłam, że odepchnął się od SUV-a i szedł w naszą stronę.

Ale spojrzał na mnie przez przednią szybę i jego wysokie ciało nagle się zatrzymało.

Wtedy jego przystojna twarz stała się przerażająca.

Ledwo dotarłam do maski pickupa Deke’a, kiedy Deke był u mojego boku i zanim się zorientowałam, zacisnął dłoń na moim karku. Jego nadgarstek znajdował się z tyłu, jego palce wokół boku przyciągnęły mnie blisko niego, więc nie miałam innego wyjścia, jak tylko ruszyć w stronę Cala, ocierając się bokiem o Deke’a i zrobić to podnosząc rękę i zahaczając kciukiem o tylną szlufkę jego paska.

To był dziwny chwyt, który komunikował ochronę i, co dziwne (choć może odczytałam to źle, to źle było z nadzieją), posiadanie.

Cal obejrzał nas, kiedy szliśmy do niego, a Deke zatrzymał nas kilka kroków dalej.

„Jesteś Callahan” - stwierdził Deke, a Cal oderwał gniewne spojrzenie od mojego gardła i przeniósł je na Deke’a.

„Jesteś Hightower” - odparł.

„Tak”

Cal spojrzał na niego od góry do dołu, wyraźnie po tym, jak zobaczył moją twarz, nie przyjął pełni tego wszystkiego, czym był Deke (żebyście wiedzieli, nie patrzyłam na siebie zbyt wiele, kiedy byłam w łazience Deke’a - widziałam, że to nie było ładne w taki sposób, że nie byłam jeszcze gotowa, aby tam pojechać z jakąkolwiek bliższą inspekcją).

W tym momencie przyjął Deke’a i wiedziałam, że jego wzrok nie słabnie, kiedy zobaczyłam, jak wkurzona linia napięcia jego ciała rozluźnia się lekko.

Cal zwrócił na mnie uwagę - „Wszystko w porządku, Jus?”

„Opiekuje się mną wielu dobrych ludzi, Cal” - odpowiedziałam.

Skinął głową, zerkając na Deke’a, zanim spojrzał na mnie.

Następnie spojrzał z powrotem na Deke’a - „Zechcesz pozwolić jej odejść, stary, żebym mógł ją przytulić?”

To była robota żony Cala. Wiedziałam o tym, bo założył ochronę taty w domu taty i Dany, zanim znalazł tę żonę, a wtedy, chociaż nie był niegrzeczny ani dupek, mniej więcej tak lubił się przytulać jak Charles Manson.

Kiedy robił dom Lacey na wzgórzach Hollywood, długo po tym, jak osiedlił się ze swoją nową żoną, był zupełnie innym mężczyzną. Wciąż był lekko milczący, ale reszta była szokiem. Był o wiele bardziej łagodny i otwarcie zademonstrował, że ma złe poczucie humoru. Często rozmawiał przez telefon ze swoją kobietą i rodziną, którą dostał z nią (była owdowiałą mamą) i tą, którą oboje zrobili (coś, co lubili robić, bo z tego, co wiem, mieli pięcioro dzieci, dwoje jej przed Calem i trójkę z nasieniem Cala).

Wspaniale było zobaczyć, jak miłość niewątpliwie dobrej kobiety (choć nigdy jej nie spotkałam, ale cud, którego dokonała, był tego dowodem w moich oczach) może zmienić mężczyznę. Sprawić, by był tak wyraźnie szczęśliwy, że, nawet ludzie, którzy ledwo go znali, widzieli błogosławieństwa, które otrzymał, bo nosił je prawie jak odznaki honorowe.

Kolejna z nagród życiowych, widzieć to dla Cala.

Kiedy to wszystko pomyślałam, zdałem sobie sprawę, że odpowiedź na pytanie Cala była negatywna, bo Deke nie pozwolił mi odejść.

Wtedy zauważyłam, że Cal wykonał lekki ruch, przesuwając lewą rękę, ale robiąc to tak, że szeroka złota obwódka na niej była łatwa do zauważenia.

Dopiero wtedy Deke pozwolił mi odejść.

Uh…

Dobra.

Co to było?

Nie miałam zamiaru pytać ani żadnej szansy.

Cal podszedł i wziął mnie w ramiona, przytulając mnie mocno, ale delikatnie.

Nie pozwolił mi też od razu odejść.

Trzymał mnie blisko, mówiąc - „Zapewnimy ci bezpieczeństwo, Justice. Nie ma mowy, żeby to gówno się powtórzyło. Tak?”

Uścisnęłam jego szczupłą talię - „Tak, Cal. Dziękuję”.

W końcu zdjął ręce, ja opuściłam swoje, ale nie odsunął się, dopóki nie owinął jednej dłoni wokół mojego prawego bicepsa i ścisnął mnie uspokajająco.

Potem spojrzał na Deke’a - „Chodźmy do pracy”.

„Wpuszczę cię i możesz się rozejrzeć” - odparł Deke - „Wiem, że Max dał ci plany i wysłał kilka zdjęć, ale wyobrażam sobie, że musisz poznać ukształtowanie terenu. Jak będziesz to robił, ja muszę zabrać Jussy do jej pokoju. Będziesz musiał dać nam kilka minut, bracie. Potem ona będzie z nami, nie zniknie nam z pola widzenia, nawet w swojej sypialni. Jesteś ze mną?”

Cal przyglądał się Deke’owi przez chwilę, zanim skinął głową.

Deke spojrzał na mnie - „Jesteś ze mną?"”

Nie będę przesiadywała w pokoju, w którym byłam uduszona, bez Deke’a ze mną?

Byłam z nim całkowicie.

„Jestem z tobą”.

Wtedy Deke skinął głową, chwycił mnie ponownie, tym razem obejmując mnie ramieniem i skierował nas do domu.

I wtedy wszystkie myśli o klatce piersiowej Deke’a, jego brzuchu, tyłku, nogach, obciętych spodenkach z polaru, łagodnym porannym nastroju i cudownej przemianie Cala spowodowanej miłością dobrej kobiety, wyparowały mi z głowy, gdy patrzyłam na moje frontowe drzwi.

Mój dom był piękny z zewnątrz. Wszystkie te okna. Cały ten kamień. Te łukowate drzwi. Chodnik z bruku, który prowadził od żwirowanego podjazdu do drzwi frontowych, był szeroki, ale leniwie wijący się, zakręcając tu i ówdzie przypadkowo. Stare sosny i osika nienaruszone z przodu, ich wybór pozostawiono tak doskonały, że nie potrzebowałabym wiele krajobrazu. Wszystko to sprawiało, że wydawało się, że dom był tam od zawsze. Jakby wyrósł wśród tych drzew, a nie tak, jak był wbudowany w nie.

Skupiłam się na tym, a nie na chorym skurczu strachu w brzuchu.

Byłam tam z Dekiem i Calem. Cal miał dać mi niesamowity system bezpieczeństwa. Miałam wokół siebie ludzi, których nie znałam od dawna, ale jeszcze przed nadejściem kryzysu pokazali, że są dobrymi ludźmi i będą świetnymi przyjaciółmi.

To było moje miejsce, moja przestrzeń, moje sanktuarium, moja oaza. Wybrałam to z czystego instynktu i wybrałam dobrze.

I żaden popieprzony dupek mi tego nie odbierze.

Ta myśl musiała jakoś zakomunikować to przez moje ciało, bo poczułam, jak Deke ściska moje ramiona, zanim mruknął - „To jest to, Cyganko”.

Wzięłam oddech, a Deke potrząsnął kluczami w dłoni, żeby znaleźć moje.

Zatrzymaliśmy się przy drzwiach wejściowych. Wpuścił nas. Poczułam, że Cal wchodzi za nami.

Deke od razu skierował nas do mojej sypialni.

Zauważyłam, że światło było inne, bo duże okno, które znajdowało się w przestrzeni, w której miała być kolekcja mojego taty, było zabite deskami.

To było dziwne, że facet wszedł przez to okno, robiąc cały ten hałas. Myślałam o tym, że o wiele łatwiej byłoby przebić się przez okna w moich frontowych lub tylnych drzwiach.

Deke nie dał mi więcej szansy, jak tylko zerknąć na to.

Przeniósł mnie prosto do mojej sypialni, przywiązaną do niego, mocno otoczoną przez jego ramiona, z kciukiem z powrotem w jego szlufce.

Dotarliśmy do mojej sypialni, wsuwając się pod kątem, a Deke zatrzymał nas kilka kroków dalej w środku.

Od razu poczułam mrowienie w skórze głowy na wspomnienie, że byłam ciągnięta za włosy do łóżka.

W następnej sekundzie ogarnęłam pokój.

Z wyjątkiem proszku do odcisków palców na stoliku nocnym i wciąż przewróconej lampy, po prostu wyglądało, jakbym wstała z łóżka i już.

Na tę myśl Deke puścił mnie i podszedł bezpośrednio do lampy. Poprawił ją i odwrócił się do łóżka. Jednym ruchem jego długiej ręki ciężka puchowa kołdra spadła na podłogę w nogach łóżka. Następnie złapał poduszkę i wytrząsnął ją z powłoczki.

„Deke” - szepnąłam.

Rzucił nagą poduszkę na podłogę, pustą powłoczkę na łóżko i spojrzał na mnie, sięgając po kolejną poduszkę.

„Masz dodatkowe powłoczki?” - zapytał.

Skinąłam głową.

„Przynieś je” - rozkazał - „Pospiesz się, chcę, żebyś tu wróciła”.

Przełknęłam ślinę i ponownie przytaknęłam.

Potem poszłam do wspaniałej pralni, którą dał mi Deke, odstawiłam mój podróżny kubek i dostałam zapasową pościel.

Kiedy wróciłam, poduszki były już nagie i leżały na podłodze, a on zrywał z materaca płaskie i dopasowane prześcieradło.

Zebrał je i skierował się w moją stronę, zatrzymując się tylko na sekundę, by delikatnie powiedzieć - „Zacznij ścielić łóżko, Jussy”.

Ponownie skinęłam głową.

Wyszedł z pokoju.

Podeszłam do łóżka, upuściłam na wierzch złożoną pościel i po prostu stałam tam, wpatrując się w nie.

Zrozumiałam, dlaczego Deke zostawił mnie tam samą, ale ze świadomością, że zaraz wróci. Zrozumiałam też, dlaczego chciał, żebym wróciła do domu raczej wcześniej niż później, bym nie opierała się na racjonalnym strachu przed moją przestrzenią, czyniąc go irracjonalnym i nie do pokonania.

Ale żałowałam, że odszedł.

Bo gdybym naprawdę się postarała, mogłabym usłyszeć bulgoczące odgłosy, które wydawałam, próbując oddychać z ręką tego dupka wokół mojego gardła.

A, z jakiegoś powodu, bardzo się starałam i słyszałam je.

Przestałam je słyszeć praktycznie zanim zaczęłam, bo Deke wrócił w mgnieniu oka i podszedł prosto do mnie, zbliżył się i chwycił poszewkę na poduszkę.

Zmusiłam się do odrzucenia gówna, które by mną pieprzyło, by przejść do pracy z nim i razem pościeliliśmy moje łóżko. Kiedy skończyliśmy, byłam po jednej stronie, bliżej okien, Deke po drugiej. Ledwie umieścił ostatnią poduszkę na miejscu, pochylił się nisko i starł czarny kurz z proszku do zdejmowania odcisków palców za pomocą brzegu wewnętrznej strony swojej białej koszulki.

„Deke, to może plamić” - powiedziałam mu.

„Wtedy koszulka trafi do kosza” - powiedział, prostując się i robiąc to, wyciągnął telefon.

Dotknął ekranu i przyłożył go do ucha, podczas gdy ja tam stałam, obserwując go.

„Jim-Billy” - powiedział, przerwał, po czym kontynuował - „…wiem, która jest godzina. Jestem u Jussy. Siedzi ze mną w środku, kiedy pracuję, a nie ma żadnych mebli. Musisz wykonać kilka telefonów, zebrać coś wygodnego, fotel, kanapę, gówno mnie obchodzi, dopóki ktokolwiek to nie obchodzi, że przyjmie to kurz z płyt kartonowo gipsowych i drewniane drzazgi. Zwołaj to szybko, jak możesz” - potem kolejny raz przerwał - „Racja, stary. Dzięki”.

Schował telefon do tylnej kieszeni, a ja obserwowałam go, jak szedł wokół łóżka i podszedł do francuskich drzwi. Obróciłam się za nim, więc mogłam dalej patrzeć, jak wyszedł na mój taras, chwycił jedno z moich krzeseł Adirondack i natychmiast wrócił.

„Zamknij drzwi, mała” - rozkazał, taszcząc krzesło przez moją sypialnię.

Wyrwałam swoje ciało z odrętwienia i szybko podeszłam do drzwi.

Zamknęłam je, zaryglowałam i w chwili, gdy zamek kliknął, Deke wciąż był apodyktyczny - „Pójdź za mną”.

Zrobiłam, jak mi kazał, podążając za nim, gdy manewrował krzesłem pod takim kątem, że nie tylko przeniósł je przez drzwi mojej sypialni, ale także do wielkiego pokoju.

Postawił je tam i miałam okazję tylko spojrzeć na Cala, który stał w zamkniętych frontowych drzwiach, rozpinając taśmę mierniczą i obserwując nas, zanim Deke znów się odezwał:

„Dopóki Jim-Billy cię nie ustawi, Jussy, to będzie musiało wystarczyć”.

Spojrzałam na niego - „Dobrze, Słonko”.

Zbliżył się i położył rękę na mojej szyi, wsuwając ją w moje włosy z tyłu i przysuwając twarz do mojej.

„Pościel jest w praniu. Zmywamy go. Twoje łóżko jest od niego czyste. Znowu wszystko jest twoje. Ten pokój jest cały twój. Ten dom cały twój. On nie należał tutaj, kiedy tu był, w ogóle nie należy do tego miejsca, w tym tutaj” - Podniósł drugą rękę i lekko stuknął mnie w czoło, zanim opuścił tę rękę - „Zamierzam trochę się wysilić, ale zaczniemy teraz, Jussy. Zmyjemy go”.

Przytaknęłam, czując, jak jego dłoń jest ciepła we włosach na skórze mojej głowy i nie widząc nic w mojej przestrzeni, moim świecie, tylko jego silną, piękną, brodatą twarz.

Nie wiedziałam, czy uda mi się zmyć tego faceta.

Wiedziałam tylko, że dla Deke’a zrobię wszystko, co tylko zechce.

Patrzyłam, jak jego oczy się uśmiechają, zanim jego palce wyślizgnęły się z moich włosów, aby mógł owinąć je wokół mojego karku i przyciągnąć do siebie.

Trzymał tę jedną rękę tam, a drugą owinął wokół mnie, a ja owinęłam obie swoje wokół niego.

Trzymał mnie i nie spieszył się, robiąc to, bez ucisków, po prostu oferując mi niezaprzeczalny dowód swojej solidnej świątyni.

W końcu pochylił głowę tak, że jego usta znalazły się na czubku moich włosów i powiedział tam - „Będę pracował nad daniem mojej Cygance kilku ścian”.

Pocałował mnie we włosy i dopiero wtedy uścisnął, zanim mnie puścił.

Odetchnęłam, wciąż czując zapach czystego mydła, jakim był Deke o poranku, albo Deke’a po pracy nad płytami kartonowo gipsowymi.

Właściwie tylko Deke.

Deke podszedł do swoich narzędzi, które trzymał pod ścianą w wielkim pokoju.

Przeniosłam wzrok na Cala, aby zobaczyć, że nie zwraca na nas uwagi i zamiast tego robi wszystko, co musi zrobić, aby zrobić to, czego potrzebowałam.

Podeszłam do mojego krzesła Adirondack, wyjmując po drodze telefon z kieszeni.

Usiadłam na krześle i napisałam do Joss, Lacey, Dany i Mr T, mówiąc im, że jestem okej, że leczę się, jestem bezpieczna.

I byłam w domu.

*****