2 - Nic wielkiego

 

Rozdział 2

Nic wielkiego

Justis

 

 

 

Obudził mnie dzwonek telefonu, więc z zamglonymi snem oczami i niezdarnie sięgnęłam, by wziąć go ze stolika nocnego, przyłożyć do twarzy i wpatrywać się w wyświetlacz.

Brak nazwiska, więc nie zaprogramowany, ale numer był lokalny.

Spojrzałam na godzinę na moim telefonie.

08:15.

Jezu, kto dzwonił wcześnie?

Ponieważ numer był lokalny, a więc nie był kimś, kogo unikałabym, więc odebrałam.

„…lo” - odpowiedziałam mamrocząc.

„Justis?” - zapytał zachrypnięty mężczyzna.

Głos był znajomy i gdybym była bardziej rozbudzona, mogłabym go sobie przypomnieć.

Niestety było zdecydowanie za wcześnie, więc nie mogłam.

„Tak, przepraszam, a ty to…?” – zapytałam, podnosząc się do przedramienia w łóżku.

„Max. Holden Maxwell. Masz u mnie zaliczkę na prace budowlane” - odpowiedział.

Gówno. Max. Holden Maxwell. Gorący facet numer jeden, którego spotkałam w tych górach Kolorado.

A ta liczba szybko rosła. To było tak, jakby było coś w wodzie lub lokalny sekret, z którym, jeśli wyruszyłaś w podróż, musiałaś przysiąc, że nie podzielisz się ich nagrodą i nie podpiszesz tego kontraktu krwią, w przeciwnym razie mogą cię wytropić i zabić. Nawet z seryjnymi mordercami, porywaczami i ludźmi grzebanymi żywcem, iloraz gorących facetów by to zanegował, a kobiety gromadziłyby się na tych wysokich, skalistych wzgórzach.

„Tak, Max, przepraszam, oczywiście” - powiedziałam i zaczęłam wyjaśniać swoją niegrzeczność - „Nie jestem rannym ptaszkiem”.

Kiedy odpowiedział, brzmiał, jakby miał uśmiech w głosie (a zauważyłam na naszym spotkaniu, gdzie zaangażowałam go do dokończenia pracy, że był całkiem szczęśliwym kolesiem w całości, w wysoki, ciemny i gorący sposób, oczywiście) - „Przepraszam, Justis. Ale mam kilka wiadomości, które mogą być dla ciebie dobre i pomyślałem, że chciałabyś od razu wiedzieć, czy chcesz w to wejść”.

O Boże, miałam nadzieję, że jeden z jego klientów wycofał się, opóźnił lub zabrakło mu pieniędzy.

Nie było to miłe mieć nadzieję, ale miałam mini lodówkę w garażu, jedną działającą umywalkę, brak pralni na miejscu, zainstalowany piec, który nie działał (a noce robiły się coraz chłodniejsze) i niewiele miejsca do zamieszkania.

Byłam w moim domu od trzech dni i już zastanawiałam się, czy nie powinnam spróbować znaleźć lokalnego mieszkania na wynajem na kilka miesięcy, bo potrzebowałam miejsca. Potrzebowałam pralki. Potrzebowałam sztućców, które nie byłyby plastikowe, bo dostałam je z moim jedzeniem na wynos, które jadłam siedząc w łóżku.

To, czego nie potrzebowałam, to umrzeć z zimna w mojej nowo odkrytej oazie, bo nie było możliwości włączenia pieca.

Ale potem robiłam kawę w ekspresie, który stał na mini lodówce w garażu i siadałam na swoim osobistym tarasie przed sypialnią i gubiłam myśli o wynajmie mieszkania.

„Chciałabym usłyszeć te wieści, Max” - powiedziałam mu.

„Mam faceta, który czasem dla mnie pracuje. Wrócił do miasta i szuka pracy” - odpowiedział Max - „Ponieważ powiedział mi, że będzie w mieście przez jakiś czas i nie ma żadnych innych kontraktów, mogę go do ciebie wysłać”.

Podniosłam się do siedzenia, wykrzykując - „O mój Boże! Byłoby świetnie!”

„To tylko jeden facet, Justice” – ostrzegł Max - „Postęp byłby powolny, ale byłby”.

Mogłabym być zadowolona z jakichkolwiek postępów. Mogłabym robić kawę w garażu i czyścić garnek w umywalce w łazience przez miesiąc, gdybym miała działający piec (nie wspominając o pralce).

Zanim zdążyłam się podzielić tym, że chciałam, aby ten koleś zaczął w pomieszczeniu gospodarczym (oczywiście po podłączeniu mojego pieca), Max mówił dalej.

„Więcej dobrych wiadomości, ten facet robi wszystko. Elektryczność. Instalacja wodociągowa. Stolarstwo. Miałbym go jako brygadzistę, gdyby nie podróżował”.

Stawało się coraz lepsze i lepsze.

„Super” - powiedziałam.

Dobroć płynęła od Maxa.

„Robi też nadgodziny. Tak więc praca na pewno będzie postępowała”.

„Alleluja, Bóg odpowiedział na moje modlitwy” - pochwaliłam niebiosa w odpowiedzi Max’owi.

Kolejny uśmiech był w chropowatym głosie Maxa - „Nadgodziny tylko przez dwie, trzy godziny dziennie. To ciężka praca, nie lubię prosić moich ludzi o więcej, a jak oni są wyczerpani, nie chcę, aby praca ucierpiała”.

„Wezmę to” - zgodziłam się natychmiast.

„Muszę zapłacić za nadgodziny, Justice. I to ty musisz to zatwierdzić, ponieważ to twoimi pieniędzmi będę mu płacił”.

„Uznaj to za zatwierdzone”.

„Świetnie” - powiedział Max - „Mam trochę czasu dziś późnym rankiem, on też. Chcę go tam spotkać, oprowadzić go. Nie było go przy tym, kiedy zaczęliśmy robotę, więc muszę dać mu wprowadzenie. Muszę ci też powiedzieć, że będą blokady, w które wpadnie, bo może dużo zrobić, ale u ciebie są rzeczy, które będą wymagały wielu facetów. Prawdę mówiąc, chodzi o to, że zna tę pracę na tyle dobrze, że może poinformować mnie o tym wcześniej, a zobaczę, czy mogę dostosować niektóre harmonogramy, aby zachęcić facetów do odwiedzenia twojego domu, aby mogli zrobić to, co muszą, aby utrzymać go w ruchu”.

„Byłabym taki wdzięczna” - rzuciłam - „Naprawdę, Max. To jest super”.

„Dobrze będzie , żebyśmy byli tam około dziesiątej, dziesiątej trzydzieści?”

„Absolutnie”.

„Dobrze, więc tyle. Do zobaczenia”.

„Do zobaczenia, Max. I jeszcze raz dziękuję”.

„Nie ma problemu, Justice. Później”.

„Później”.

Upuściłam telefon na kolana i uśmiechnęłam się do pustej ściany po drugiej stronie ogromnej przestrzeni od mojego łóżka.

W końcu wszystko się poprawiło.

Na tę myśl, wcześniej niż robiłam to, kiedy musiałam to robić na wycieczki prasowe, odrzuciłam kołdrę i wyskoczyłam z łóżka, żeby zrobić kawę w garażu i wziąć prysznic.

*****

Wyszłam na taras, ubrana w mój zniszczony, za duży, ale super wygodny kombinezon. Połączyłam go z ciasnym, podkoszulkiem khaki.

A moje włosy, których postanowiłam nie myć, były upięte w ogromny, bardziej niechlujny niż zwykle, bałaganiarski kok na czubku głowy (co oznaczało, że zwisało mi dużo długich kosmyków i nie zawracałam sobie głowy ich zabezpieczaniem).

Cieszyłam się filiżanką kawy numer trzy, ciszą i widokiem, gdy zadzwonił mój telefon, który leżał na poręczy drewnianego krzesła ogrodowego Adirondack (na którym siedziałam, pomalowanego na spokojną, stonowaną żółć, a drugi na łagodny, głęboki fiolet… pierwszy zakup mebli w moim życiu i zrobiłam to, zanim jeszcze kupiłam dom, bo się zakochałam, były wspaniałe!).

Spojrzałam na ekran i nie zawahałam się ani sekundy przed odebraniem go.

„Lacey!” - zawołałam.

„Ej, kochanie” - odparła Lacey - „Co się dzieje?”

„Absolutnie nic” - odpowiedziałam, czując się w tym momencie dziwnie (a może nie tak dziwnie) zadowolona, że to prawda.

„Więc, to zadupie, Kolorado, jest dobre dla ciebie” – zauważyła.

„Jak dotąd, głównie tak. Właśnie dostałam wiadomość, że budowa domu rozpocznie się o sześć tygodni wcześniej, więc teraz w większości jeszcze bardziej” - podzieliłam się.

 „Super, Jussy”.

„Jak trasa?” - zapytałam.

„Szalona. Ale dobra. Kołysaliśmy LA zeszłej nocy i to był odlot. W ciągu kilku tygodni dostaniemy cztery dni wolnego, pomyśleliśmy, że polecę do zadupia i spędzę je z tobą”.

„O mój Boże! Mój wspaniały dzień właśnie się poprawił!” - krzyknęłam.

W jej głosie było szczęście, kiedy powiedziała - „Uwielbiam to słyszeć” - Pauza, potem kontynuowała i szczęście zostało wyciszone - „Co sprawia, że jest do bani, że muszę ci powiedzieć, że Mav był za kulisami mojego występu zeszłej nocy”.

Cholera.

„Och, Lace” - mruknęłam, wiedząc, że to nie będzie dobre.

„Tak. Był palantem. Potem stał się głośnym palantem. Następnie Jiggy musiał wezwać ochronę, aby go wyrzucili. Zrobił to po tym, jak błagałam go, by poszedł tą drogą, zamiast aresztować tyłek Mav’a”.

„Gówno” - Nadal mamrotałam, zaskoczona, że menedżer Lacey, Jiggy, pozwolił jej się na to namówić. Jiggy nie brał dużo gówna, a Lacey pozwalał brać mniej (zero, jeśli coś mógł na to poradzić) - „O czym mówił Mav?” - spytałam, nie bardzo chcąc wiedzieć, bo miałam przeczucie, że już wiedziałam.

„Głównie chciał, żebym zdjęła cię z jego tyłka. Ale totalnie porąbane, Jussy, jeśli możesz w to uwierzyć, chciał też, żebym potwierdziła, że Dana jest tym, kim on i jego mama-demon z piekła rodem sądzą, że jest. Suką dążącą za pieniędzmi twojego taty. Powiedział mi, że zapoluje na Biancę i od niej też dostanie to gówno. Biorąc pod uwagę, że Dana jest pieprzonym aniołem w porównaniu z demonem z piekła rodem, Luną, i pomiotem Szatana, którego stworzyła, powiedziałam mu, że to gówno się nie stanie. Po prostu kochanie, nienawidzę ci tego mówić, ale myślę, że już wiesz. Luna całkowicie wyprała Mav’owi mózg. Mógł być dupkiem, ale to było poza schematami. Nie był ani trochę tym w porządku Mav’em, którym czasami mógł być. To była cała ona. To wszystko, co z niego zostało”.

Wypowiedziała te słowa, a ja automatycznie odsunęłam je na bok, bo nie mogłam nawet pomyśleć o takiej możliwości. Poza moją mamą on był jedyną rodziną, z którą byłam związana przez więzy krwi, z którą byłam choć trochę blisko.

To dlatego, że rodzina Joss nie aprobowała jej ścieżki na długo przed moimi narodzinami i nigdy nie wskoczyła na pokład, nawet jeśli to ją (w większości przypadków, gdy nie zablokowała klaksonu z tatą) uszczęśliwiało.

Z tego powodu Joss nie była super napalona na wpuszczanie mnie do ich życia, kiedy ona i tata mnie mieli, więc nie zrobiła tego. Tak naprawdę nigdy ich nie poznałam i jedyne razy, kiedy ich spotkałam były, kiedy byłam starsza i widzieli zalety związku ze mną (a nie chodziło o to, że chcieli poznać swoją wnuczkę lub siostrzenicę), a to ja podjęłam decyzję, by ich nie poznawać.

Jeśli chodzi o rodzinę taty, byli rodziną taty. Byli tacy, jacy byli przez trzy pokolenia, czyli byli Cyganami rozrzuconymi na wietrze.

Utrzymywanie kontaktu z Cyganem nie było łatwe.

Luna była dla mnie niczym, z wyjątkiem tego, że była mamą Mav’a, drugą żoną mojego taty i kobietą, która nauczyła mnie ważnych, ale trudnych lekcji, jaką nie być.

„Dla Mr T też są kutasami” - podzieliłam się z Lacey - „I jest tak blisko pozwolenia, żeby Mav spieprzył sobie życie”.

Lace nawet się nie zawahała, zanim poradziła - „Po prostu ty też powinnaś pozwolić Mav’owi spieprzyć jego życie. Nigdy nie był z tobą fajny. Ani trochę. Luna była prawdziwą suką jeszcze zanim Mav się urodził. Znamy takich ludzi i nie są warci wysiłku”.

„To mój brat, Lace”.

„Wiem o tym, Justice, ale warunki testamentu twojego ojca nie były tajemnicą. Podzielił się nimi z tobą dawno temu. Dzielił się nimi też z Mav’em. Twój brat to dupek, ale rozumie język angielski”.

Poczułam cięcie w sercu na przypomnienie, że tata odszedł, coś innego, co świadomie (i niezdrowo) odkładałam na bok.

Tato, odszedł z tej ziemi. Proch osiadł na bogatej ziemi Kentucky, gdzie Dana i ja go rozproszyłyśmy.

Minęły cztery miesiące, a ja czułam, jakbym siedziała z nim wczoraj, śmiejąc się i będąc głupkowatą.

Cztery miesiące, a wydawało się, jakby odszedł całą wieczność temu.

I poczułam, że wieczność osadza się w moich kościach. Jeśli pozwoliłabym sobie o tym pomyśleć, przygniotłoby mnie to.

Więc nie myślałam o tym.

Pomyślałam o śmiechu i byciu głupkowatą.

„To prawda, ale kiedy podzielił się tym z nami, Dana nie była częścią tego życia” – zauważyłam – „A Mav był małym dzieckiem”.

„Nie takim małym. A Dana spotykała się z nim przez trzy lata i niedługo potem wyszła za niego. Była jego żoną nawet dłużej niż twoja mama, a obie wiemy, że Joss była miłością jego życia. Dana też o tym wiedziała, ale dała mu dobro, które pochodziło z głębi jej serca. Twój tata był Joss Dany i mam w dupie, że jest tylko pięć lat starsza od ciebie. Traktowała go w ten sposób, bez tych wszystkich kłótni, bzdur i gównianych sprzeczek kochanków, których twoi rodzice nigdy opanowali, bo na tyle nie dorośli”.

Wpatrywałam się w przepływającą obok rzekę i nic nie powiedziałam.

Mimo to dużo czułam.

„Przepraszam, Jussy” - powiedziała mi cicho Lacey do ucha, wiedząc nawet lepiej niż mama i tata, jak bardzo przeżywam - „Kocham cię i myślę o tobie i zawsze myślałam. Nie toleruję bzdur Mav’a, bo nie jest on moim bratem i od lat musiałam patrzeć, jak wpychał to tobie i twojemu tacie do gardeł. Twój ojciec podzielił swój dobytek na trzy części: dla ciebie, Mav’a i Dany, i jeśli o mnie chodzi, to więcej niż kiedykolwiek zarobił Mav. Ale tego właśnie chciał twój tata. Był zdrowy na umyśle, kiedy to zdecydował i wszyscy o tym wiedzą, nawet Mav i Luna. Był również zdrowy na umyśle, kiedy wiedział, że Luna zawalczy o to, więc sprawił, że jeśli którekolwiek z was sprzeciwi się jego życzeniom, zostanie zablokowane, wydziedziczone, nic nie dostanie, a jego jedna trzecia zostanie podzielona między pozostałych dwoje”.

Odetchnęłam, ale tylko po to, żeby zachować spokój. Nie dlatego, że miałam coś do powiedzenia.

To naprawdę nie miało znaczenia. Lace nie skończyła mówić.

„Szczerze, z tym, jaki był ten twój brat, rozważyłabym wejście do tego pierdolenia umysłowego, w jakie próbował wyprostować swoją głowę na około dwie sekundy przed tym, jak sam sobie pościelił i wskoczył w to. Kolejne czternaście milionów, żeby mógł trzymać się w bogactwie, aż umrze, ten twój brat, nie moja sprawa. Jesteś święta, posuwając się tak daleko. Zrobiłaś, co mogłaś. Odpuść sobie”.

„Po pierwsze, Lace, kocham go. Potrafi być dupkiem, wiem o tym. Ale potrafił też być fajny, jeśli był w pobliżu taty lub mnie wystarczająco długo, by smród Luny zniknął. Więc nie chcę, żeby narobił tego wielkiego popieprzenia i schrzanił swoje życie. A po drugie, gdybym po prostu odpuściła, można by uznać, że mogłabym oddać połowę jego jednej trzeciej”.

„Jus, do diabła, dziewczyno, masz prawie trzydzieści milionów z majątku twojego ojca, oprócz tantiem, które dostajesz, i tych na zawsze tantiem Johnny’ego, nawet jeśli to tylko jedna trzecia? I nie chodzi nawet o to, co zostawił ci dziadek, a co ustawiło cię na całe życie. Nie potrzebujesz kolejnych czternastu milionów i wszyscy o tym wiedzą. A, siostro, powiem ci coś jeszcze, co już wiesz, już byłaś ustawiona i to z własnej pieprzonej pracy, nie Johnny’ego, nie dziadka Jerry’ego”.

Mogłam śmiało powiedzieć, że nie mogłam już o tym rozmawiać.

„Okej, kocham cię. Tęsknię za tobą. Przykro mi, że mój brat spieprzył coś, co na pewno było przedstawieniem, w którym powalałaś, kurtyna, przebij to. Cieszę się, że dzwonisz, bo uwielbiam słyszeć twój głos. Ale czy ten głos może teraz o tym nie mówić?”

„Jus…”

„Spróbuję go złapać jeszcze raz, Lace. Nie odbiera moich telefonów. Nie zrobi tego. Nadąża za tym, co robi, to nie tak, że zostawię to, co tu znalazłam, i go wytropię. Zrobiłam to cztery razy w LA, zanim wyjechałam tutaj, i każdy z tych czterech razy był bardziej nieprzyjemny niż poprzedni. Spróbuję jeszcze raz, skończę i sądy mogą się nim zająć” - obiecałam.

Zawahała się na chwilę, zanim się poddała.

„Dobrze, w takim razie odpuszczę”.

„Dziękuję”.

„Teraz musimy porozmawiać o Biance”.

„Cholera” - wymamrotałam ponownie.

„Słyszałaś coś od niej?”

„Nie. Nie mogę też powiedzieć, że dużo dzwoniłam”.

To sprawiło, że poczułam się nieswojo. Powinnam była zadzwonić. Ale przy tym wszystkim, co działo się po śmierci taty, żałobie Dany, moim, kupowaniu domu, wybrykach Mav’a i Luny, odejściu Joss w ciemną przestrzeń, bo tata zniknął, a ona straciła swojego długoletniego partnera w ciągłym psuciu najlepszej rzeczy, jaka im się kiedykolwiek przydarzyła, nie miałam czasu dla mojej dziewczyny.

Musiałam znaleźć czas dla mojej dziewczyny.

„Zwiększymy wysiłek” - oznajmiła Lace - „Jak nie będziemy miały od niej wiadomości, popytamy dookoła. Jak nic nie usłyszymy o tym, kiedy za kilka tygodni wyjdę z wizytą do twojej leśnej oazy, ułożymy plan, jak wyprostować jej gówno”.

Zbliżająca się wizyta Lace, kochałam.

Prostowanie gówna Bianki, niezbyt kochałam.

„Być może będziemy musiały spać w tym samym łóżku” - ostrzegłam.

„Spałam z tobą więcej nocy niż z jakimkolwiek mężczyzną, jakiego miałam, nie będzie problemu” - oświadczyła.

Wspomnienia, które z tego wynikły, sprawiły, że się uśmiechnęłam.

Lacey zmieniła temat.

„Uwielbiałabym ciebie na mojej trasie”.

„Może bliżej końca” - powiedziałam jej, bo miała ona być na początku przyszłego roku, po Bożym Narodzeniu w Kolorado w moim nowym (mam nadzieję, że do tego czasu w pełni ukończonym) domu - „Dołączę do ciebie, pobędziemy razem kilka przystanków”.

Coś, na co warto czekać.

Zmiana scenerii w czasie, który był znacznie dłuższy niż zwykle sobie dawałam.

„To, co mówię, kochanie, to, że uwielbiałabym ciebie na mojej trasie”.

Zamknęłam oczy.

„Lacey” – szepnęłam.

„Wszystko, co ci powiem to, że nie robisz tego w moim stylu. Nie jestem pewna, czy dasz radę założyć choćby jeden cekin i mieć chórek z dziesięcioma tancerzami za tobą. Ale nadal byś zabijała. Zawsze tak robiłaś. I można śmiało powiedzieć, że wielu ludzi chciałoby cię mieć z powrotem”.

„Mm-hmmm” – wymamrotałam.

„Pomyśl o tym” – nalegała.

„Mm-hmmm” – wymamrotałam.

„Ból w dupie” – wymamrotała.

„Lace?” - zawołałam.

„Tak?” - odpowiedziała.

„Kocham cię do podeszwy moich butów”.

„Kocham cię po czubek mojego sztyletu, Jussy. Pozwolę ci teraz odejść. Skontaktuję się w sprawie spotkania”.

„Nie mogę się doczekać”.

„Ja też, kochanie. Pa”.

„Później, Lacey”.

Rozłączyłyśmy się i odłożyłam telefon, aby podnieść kubek stygnącej kawy (jeden z dwóch, które posiadałam, oba kosztowały 3,99 USD na wyprzedaży w lokalnym sklepie spożywczym, oba zostały już uderzone, bo były bardzo duże i były myte w umywalce w łazience, nie był to mój najbardziej logiczny zakup).

Sączyłam i wpatrywałam się w rzekę, czując szczyptę zimna w powietrzu.

Lato się kończyło, był koniec sierpnia. Liście się zmienią. Będzie mokro. Potem spadnie śnieg. Potem znowu będzie mokro. Wtedy zrobi się ciepło.

Zmiana scenerii w jednym miejscu.

Boże, jak mogłam nie widzieć, że tak mogłoby wyglądać życie?

Zawsze byłam w pogoni za horyzontem. Nigdy nie uświadamiałam sobie, że jeśli stałam nieruchomo, słońce rzeczywiście mogło wzejść wprost na mnie.

Na tę myśl usłyszałam zbliżający się czyjś pojazd i włączyłam ekran telefonu, aby zobaczyć, że jest dziesiąta osiemnaście.

Max i jego człowiek.

Tak jest!

Podniosłam się z krzesła, złapałam kubek i telefon i przeszłam przez rozsuwane drzwi, które prowadziły na prywatny taras wystający z boku domu. Przeszłam przez moją sypialnię, w której postawiłam tylko duże łóżko z baldachimem, dwie szafki nocne, kilka lamp i komodę. Wszystko nowe, wybrane dla mnie, zatwierdzone przeze mnie, zamówione i zaaranżowane do wysłania przez projektanta wnętrz używanego przez Danę w Kentucky.

Zanim znalazłam swoją leśną oazę, nie miałam mebli, bo byłam sobą.

Byłam Lonesome[1].

Byłam Cyganem.

Do teraz.

Z wykończonej przestrzeni weszłam do szkieletu domu, holu, który prowadził do czegoś, co miało być toaletą, pomieszczeniem gospodarczym i garażem.

Wyszłam z tego i dotarłam do głównego pokoju, myśląc, jakie to dziwne, że zaczynam tęsknić za ścianami.

Nigdy nie przyszłoby mi do głowy, że znajdę się w miejscu, w którym zapragnę się zamknąć.

A jednak tęskniłam.

Mój krok w moich sznurkowych płaskich sandałach (nie chodziłaś boso w moim domu, chyba że zamierzałaś zostać w sypialni) załamał się, gdy spojrzałam na drzwi.

Drzwi były wczesnym znakiem, że ta przestrzeń będzie moja, były takie wspaniałe.

Dom był wykonany z kamienia, drewna i okien, ale głównie okien i kamienia. Drzwi frontowe były zagłębione w wdzięczny kamienny łuk osadzony w innym kamiennym łuku, w którym osadzony był drewniany łuk, a nawet drzwi były łukowate. Drewno drzwi było pomalowane na postarzaną, ognistą zieleń.

Wejście sprawiało wrażenie, że zaraz dotrzesz w przytulne, przytulne i miejsce w górach. Nie więcej niż trzy tysiące metrów kwadratowych domu, ale gdzieś siedziałabyś przy kominku z lampką wina lub w końcu dostałabyś patyk, na który nałożyłabyś piankę, żeby móc zrobić więcej.

Drzwi miały również łukowate okno z czymś, co wyglądało jak antyczne szkło, fale zniekształcały to, co było za nimi, nawet jeśli to można było zobaczyć.

A to, co widziałam, nie było Holdenem Maxwellem.

To była ściana klatki piersiowej w białej koszulce, która na pierwszy rzut oka, bez jasnowidzenia w moim życiu (chyba że to, jak miałam sześć lat, poznałam Lunę, przejrzałam jej łaszenie się do mnie i wiedziałam, że będzie suką), wciąż jakoś wiedziałam, że to Deke.

Ciągle się poruszałam, myśląc, że mój Bóg lub żaden bóg może być tak złośliwy, żeby bawić się ze mną w ten sposób, czyniąc z Deke’a tymczasowego „podróżnika”, którego Max pragnął mieć brygadzistą w jego firmie, gdyby po prostu trzymał się w pobliżu.

Bubba też był dużym facetem. Tate nie był mały, tak samo jak Max.

Może w górach robili ogromnych.

Więc może to był inny facet.

Ale kiedy otworzyłam drzwi i spojrzałam w górę, zobaczyłam, że mój Bóg jest tak złośliwy.

To był Deke.

Kurwa.

Spojrzał na mnie i jego głowa lekko drgnęła.

Spojrzałam na niego, zastanawiając się, czy powinnam była znaleźć leśną oazę w Oregonie.

„Yo” - przywitał się.

„Hej” - wypchnęłam.

„Maxa jeszcze nie ma?” - zapytał.

„Nie” - odpowiedziałam.

Spojrzał poza mnie, jego głowa znów drgnęła, a potem znów spojrzał na mnie.

„Jesteś kobietą, która była w Bubba’s”.

Byłam także kobietą, którą wystawił na ranczo dla facetów.

Nie przypomniałam mu o tym fakcie.

„Tak, uh… Jus” - przedstawiłam się. Żonglując telefonem i kubkiem, wyciągnęłam rękę.

Wpatrywał się w to, jakby nigdy nie zaproponowano mu uścisku dłoni, zanim w końcu ujął moją dłoń w swoją, mocno ścisnął i puścił.

„Jesteś facetem Maxa” - stwierdziłam.

„Deke” - odpowiedział.

Kiwnęłam głową, mój umysł był pogmatwany.

Mieszkałam tam, ale nie znałam nikogo.

Jasne, kilka dni temu w Bubba’s, po tym, jak Deke opuścił swoją pozycję na końcu baru, aby z powodzeniem podejść do biker baby (wiedziałam, że to się udało, bo wyszli razem piętnaście minut później, a nie było to coś, co dodało blasku mojemu świętowaniu, w ogóle), Bubba przedstawił mnie Jim-Billy’emu. Przedstawił mnie też Nadine, innej bywalczyni baru. I na koniec, weszła kobieta o imieniu Lauren i dowiedziałam się, że jest żoną Tate’a, kiedy ją też mi przedstawiono.

Wszyscy mili ludzie, ale w naszych czasach, nawet jeśli były to godziny i zawierały spożycie alkoholu, nie zostaliśmy najlepszymi przyjaciółmi.

Deke’a na szczęście do tego czasu już nie było.

Ale w tym momencie mojego życia miałam tę skorupę domu i niewiele więcej. Nie miałam przyjaciół, z którymi mogłabym się spotykać, rzeczy do zrobienia i wyjścia. Kupiłam dom, ale tak naprawdę nie zaczęłam nowego życia.

A teraz wydawało się, że Deke będzie w tym domu, dzień w dzień, tygodniami, pracując nad nim.

Ze mną obecną przy tym.

Tak, Bóg był złośliwy i pusty sposób, w jaki Deke patrzył na mnie, wiedziałam, że to było bardzo złośliwe.

Odwróciłam wzrok, myśląc, że w Wyoming dał mi tylko minimalną iskierkę. Drink, nasza krótka dyskusja i to, że zaprosił mnie na przejażdżkę, były jedynymi znakami, dzięki którym wiedziałam, że mu się podobam.

Teraz nie było nic. Nawet słów.

Wreszcie usłyszałam słowa.

„Max mnie oprowadzi, ale może mógłbym się rozejrzeć, zanim tu dotrze, jak mnie wpuścisz”.

Boże, gapiłam się na niego niema i blokowałam drzwi.

A on odwzajemniał wzrok, niemy, czekając, aż zejdę z drogi.

Gówno.

„Jasne, oczywiście” - wymamrotałam, cofając się i odsuwając na bok.

Wszedł, lekko pochylając głowę, żeby to zrobić.

Drzwi nie były małe, miały normalną wysokość.

Deke po prostu był wyższy.

Przeniósł się do miejsca, w którym zatrzymałam się, żeby spojrzeć na przestrzeń, kiedy weszłam po raz pierwszy i właśnie to zrobił.

Zatrzymał się jak wryty.

Potem mruknął - „Jezu”.

Zostawiłam drzwi otwarte i skierowałam się w jego stronę, zatrzymując się niezbyt blisko i zgodziłam się - „Wiem”.

Nie spojrzał na mnie, ale podszedł do stosu płyt kartonowo gipsowych, sprawdził go, rozejrzał się i wreszcie zwrócił na mnie swoją uwagę.

„Będziemy potrzebować co najmniej dziesięć razy tego do tej pracy” – stwierdził.

„W garażu jest więcej”.

Chociaż w związku z tym nie sądziłam, że jest ich dziesięć razy więcej. O ile mogłam zobaczyć, był inny stos o tej wysokości.

Nie skinął głową ani nic, po prostu podszedł do stosu drewnianej podłogi. Przyjrzał mu się przez chwilę, po czym skierował się do okrytej kocem szafki.

Odsunął koc, odsłaniając kilka centymetrów drewna i wymamrotał - „Na zamówienie”.

Nic nie powiedziałam, bo on wiedział, że tak jest i ja też.

Podszedł do pudełek z zaprawą, kaflami, a ja obserwowałam, próbując znaleźć sposób, aby się z tego wycofać.

Nie mogłam powiedzieć Max’owi, że nie chcę, aby Deke wykonywał tę pracę, bo nie miałam powodu, aby to robić. Mogłabym poprosić, żeby zamienił Deke’a na innego faceta w jednej z jego innych prac, ale też nie miałam powodu, żeby to robić. A Max i ja wiedzieliśmy, że muszę mieć tę pracę wykonaną, więc nie mogłam się wycofać i powiedzieć, że poczekam na pełny zespół.

Utknęłam.

Utknęłam na dzień po dniu z mężczyzną, który poruszył mnie jednym spotkaniem, a potem wystawił mnie i nie pamiętał, pracującym w moim domu.

„Hej”

Głos dobiegał z moich frontowych drzwi i odwróciłam się, aby zobaczyć Maxa wchodzącego, z ręką owiniętą wokół kubka podróżnego, uśmiechem na jego przystojnej twarzy, i nie byłam zdziwiona, że byłam tak głęboko zamyślona, że nawet nie słyszałam zbliżającego się samochodu.

„Dotarłeś tu przede mną” - powiedział do Deke’a.

„Tak” – zgodził się Deke, bo to było oczywiste.

Max spojrzał na mnie - „Hej, Jus…”

„Jus!”

To nie było głośne, ale też nie na normalnym poziomie, było szybkie i brzmiało desperacko.

To wszystko dlatego, że przy Deke’u nie mogłam pozwolić, by Max nazywał mnie Justice i może przypominał Deke’owi, że się poznaliśmy, coś, czego ja nie zrobiłam.

Zebrałam się i powiedziałam - „Jus. Albo Jussy. Przepraszam, tak nazywają mnie przyjaciele”.

Max posłał mi zabawne spojrzenie, zanim się otrząsnął i odpowiedział - „Dobrze. Fajne. Jus. Dobrze cię znowu widzieć”.

„Ciebie też”.

Schowałam telefon do kieszeni kombinezonu, gdy Max podszedł, żeby uścisnąć mi dłoń.

Potrząsnęłam jego, a on zauważył - „Więc poznałaś Deke’a”.

„Tak” - Nadeszła moja kolej, by zgodzić się na oczywiste.

„Świetnie” - powiedział Max i spojrzał na Deke’a - „Mówiłem ci, że to duża robota, stary”.

Deke nie zgodził się z tą oceną.

Stwierdził - „Pogoda się zmieni. Potrzebuje izolacji. Ma piec?”

Max skinął głową, kierując się w stronę Deke’a - „Ma, klimatyzator też, przewody. Minęły miesiące, Deke, uważam, że są dobre, ale musisz je przejrzeć i zainstalować termostaty”.

„Najpierw izolacja” - odparł Deke.

Max potrząsnął głową - „Przez kilka dni ten sprzęt pracuje w Porter. Będzie wolny w czwartek”.

„Nie da się bez tego zamontować płyt kartonowo gipsowych, Max. A ona potrzebuje ścian” - odparł Deke.

Max spojrzał na mnie - „Masz wybór, Ju… uh, Jus” - zaczął.

„Zalecamy wdmuchiwanie izolacji piankowej i to jest w twojej specyfikacji. Działa dłużej, działa lepiej, obniża rachunki za media, nie rozlicza się i nie wymaga wymiany tak szybko, chroni przed gryzoniami i insektami, nie zatrzymuje wody. Deke ma rację, byliśmy gotowi natrysnąć piankę, zanim ta praca się zatrzymała. Deke może uporządkować twój piec, ale niewiele więcej może zrobić, dopóki nie będzie izolacji. Jak chcesz, żeby to zaczął, możemy zdobyć celulozę lub włókno szklane, ale nie jest to zalecane”.

„Popracuję na tarasie”.

Max i ja odwróciliśmy się i zobaczyliśmy, że Deke przeniósł się i stanął przy dużym oknie, gdzie kiedyś będzie kuchnia.

Kiedy zwrócił naszą uwagę, trzymał się Maksa i oświadczył - „Nie jest to priorytet, ale jak ona ma gdzieś drewno, mogę to zrobić. Zrobię dzisiaj inwentaryzację tego, co tu ma, upewnię się, że tego chce i to wystarczy. Jak byśmy potrzebowali więcej, weźmiemy się za to. Jak coś jej się nie podoba, będzie współpracowała z Mindy, aby to zamówić, więc dostaliśmy to, kiedy do tego dojdziemy. Spędzę nad tym resztę czasu po tym, jak uporam się z najpilniejszymi, aż sprzęt będzie wolny na tarasie. Pogoda się zmienia i jeśli byśmy mieli srogą zimę, ten taras może nie być gotowy do wiosny”.

Max ruszył w swoją stronę, mówiąc - „Na planach jest zewnętrzne palenisko przeznaczone do zbudowania z kamienia na środku tarasu. Kupiłem do niego przewód gazowy, ale w planie jest dwufunkcyjny, na gaz i drewno. Kamień jest pod plandeką na zewnątrz. To samo dotyczy drewna, jeśli zdarzył się cud i nikt się do niego nie dostał, gdy ten dom stał, czekając na sprzedaż”.

Ten cud się wydarzył. Widziałam te stosy na zewnątrz.

Dzięki Bogu.

„Masz plany?” - zapytał Deke.

„W moim pickupie” – odpowiedział Max.

„Tak, nie będzie problemu. Pokażesz mi resztę? - zapytał Deke.

„Ruszajmy” – odpowiedział Max.

Stałam tam, czując się, jakby mnie tam nie było, dopóki Max nie złapał mojego wzroku i uśmiechnął się do mnie, kiedy mieli przejść obok mnie.

Deke nawet na mnie nie spojrzał.

„Uch, czy mogę tylko powiedzieć…?” - zawołałam, kiedy prawie weszli we framugę drzwi do holu.

Obaj mężczyźni zatrzymali się i spojrzeli na mnie.

„Cieszę się, że wszystko zostanie zrobione, ale kiedy zaczyna się praca w domu, czy mogę najpierw dostać pomieszczenie gospodarcze?” - poprosiłam.

Kolejny uśmiech Maxa - „Kobiety i pranie”.

Lekko wzruszyłam ramionami - „Co mogę powiedzieć? Nie możemy przetwarzać ubrań, tak jak kolesie, wywracając je na lewą stronę i ponownie je nosząc”.

Max zachichotał.

Deke patrzył na mnie bez wyrazu.

„Kiedy izolacja będzie już gotowa i uruchomimy twój piec, Deke da ci pomieszczenie gospodarcze” – zgodził się Max.

„Super” - powiedziałam z promiennym uśmiechem, mając nadzieję, że nie wyglądał na zbyt wymuszony.

Max uniósł brodę, odwrócił się i zniknął za framugą.

Deke po prostu odwrócił wzrok i zniknął za framugą.

Co do mnie, stałam tam i gapiłam się na pustą framugę.

Tak, to się działo.

Spotkałam faceta, który zaprosił mnie na randkę i wystawił mnie, a teraz spotkałam go ponownie i nie pamiętał mnie.

Nieważne.

Nie było to nic wielkiego.

Jasne, napisałam dla niego piosenkę. Nagrałam ją. Wydałam album z tą piosenką. Płyta i cały album zyskały uznanie krytyków, stosunkowo dobrze się sprzedały i były nominowane do nagród.

Więc co?

Nie wiedział tego.

Nie znał mnie, mnie, którą zaprosił na randkę, ani mnie, jaką się okazałam być.

Teraz zamierzał budować mój taras, zinwentaryzować rzeczy w moim domu, wydmuchać izolację w moje ściany, sprawić, by mój piec działał i dać mi pomieszczenie gospodarcze.

Nic wielkiego.

W moim życiu działy się większe rzeczy.

Deke Kimkolwiek-On-Był i fakt, że był na mnie całkowicie odporny, nie należał do nich.

Jednego nauczyłam się w życiu naprawdę dobrze.

Jak przejść dalej.

Mój tata nie żył, a ja podjęłam decyzję o przejściu dalej.

Więc ruszałam dalej.

*****

Dwie godziny później stałam w jednym z minimalnych wolnych miejsc pozostawionych w moim wypełnionym po brzegi garażu i obserwowałam, jak Deke kładzie pudło na niepokojąco dużym stosie pudeł, które odkładał na bok, gdy przeglądaliśmy rzeczy, które tam były.

Przed złożeniem oferty na dom przyjrzałam się temu, ale nie wiedząc, co i gdzie pójdzie, najwyraźniej nie przyjrzałam się uważnie.

Teraz, kiedy mieszkałam w tym domu i przeszliśmy przez wszystko dokładnie, ten duży stos pudeł był osprzętem i wyposażeniem, które będę potrzebowała.

To dlatego, że rzeczy wybrane do przechodniej łazienki były straszne. Łazienka dla gości była bez inspiracji. I miałam zupełnie inną wizję, która była o wiele bardziej dramatyczna, jeśli chodzi o to, co chciałam na panel kuchenny i blaty w kuchni.

Deke zwrócił się do mnie.

„Jak nie będziesz używała tego, przyjmą to z powrotem, zwłaszcza, że będziesz dostawała więcej i kupowała więcej” – oznajmił.

Z pewnością dostawałabym więcej i kupowała więcej. Twierdzenie, że wszystko, co było potrzebne, było zawarte w nieruchomości, ponieważ znajdowało się na terenie nieruchomości, nie było prawdziwe.

Wiedziałam o tym wcześniej, bo Max ostrzegł mnie, że będzie potrzebnych więcej materiałów, zanim podpiszę z nim dokumenty nie tylko do wykonania pracy, ale także do zakupu domu (jeden z powodów, dla których padałam cenę, za którą chciałam dom).

To, jak bardzo potrzebowałam więcej, było niespodzianką, chociaż Max nazwał to, co było potrzebne, „znaczącym”.

„Znasz Mindy?” - zapytał Deke, wyrywając mnie z moich myśli.

„Pani, która pracuje w biurze Maxa?” - spytałam, bo wiedziałam o Mindy, skoro ją poznałam, kiedy poszłam porozmawiać z Maxem o skończeniu pracy.

„Tak, w niepełnym wymiarze godzin, a nie normalnie. Ma inną pracę, ale zwykła kobieta Maxa jest na macierzyńskim. Mindy pomaga, bo tam pracowała przed uzyskaniem stopnia naukowego, a zamiast tego Max musiałby znaleźć tymczasową, która nie znałaby fiuta i wszystko psuła”.

Podzielenie się tym ze mną było zaskakujące, biorąc pod uwagę, że przez ostatnie dwie godziny, odkąd Max odszedł, jego rozmowa była minimalna, gdy studiował plany, otwierał pudła, liczył, mierzył, wziął drabinę z garażu, przyniósł ją i wędrował po schodach, mówił mi, gdzie mają być użyte materiały, to ostatnie było poza zakresem jego rozmowy.

Uderzyło mnie, że to był jego sposób na powiedzenie, że to nie była normalna procedura operacyjna w biurze Maxa, więc nie mogłam zakładać, że ktoś będzie na moje zawołanie i dlatego będę musiała się sama czymś zająć.

Troszczył się o swojego pracodawcę, który był również, oczywiście, jak zauważyłam, przyjacielem.

To mówiło o nim dobre rzeczy.

„Zadzwoń do niej, ona ma broszury” - kontynuował - „Możesz wejść, spojrzeć na nie, zdecydować, czego chcesz, a ona wykona zlecenia. Zna również miejsca, do których można się udać, aby obejrzeć płytki, kamień, płyty, cokolwiek. Dokonaj wyborów, powiedz jej, a ona to dostanie. Tak?”

Kiwnęłam głową, akceptując to.

„Dam Max’owi znać, że musi sobie poradzić z tymi zwrotami” - stwierdził i wskazał głową na stos odrzuceń.

„Byłoby świetnie” - odpowiedziałam.

Nic na to nie powiedział. Po prostu chrząknął - „Piec”.

Najwyraźniej nadszedł czas, aby zająć się kolejnymi sprawami.

„Dobra, tak. Piec. Dobrze” - wymamrotałam - „Noce stają się nieco chłodne”.

Jak wspomniano, to była prawda. Cieszyłam się, że projektantka wnętrz Dany przysłała puchową kołdrę ze wszystkimi wybranymi przeze mnie pościelami. Dało mi to przytulność. Ale wciąż myślałam o udaniu się do lokalnego centrum handlowego, o którym powiedziała mi Lauren, żeby kupić koc elektryczny. Temperatura musiała spaść o dziesięć, piętnaście stopni w nocy i odczułam to.

Deke znowu nie miał komentarza, po prostu ruszył w moją stronę.

„Chcesz, żebym zrobiła dla ciebie kubek kawy?” - wskazałam na mini lodówkę, przed którą stałam, na której stał mały na cztery filiżanki Mr. Coffee - „Mam też wodę butelkowaną w lodówce” - podzieliłem się dalej - „Jogurt, owoce, niewiele więcej. Proszę, częstuj się każdym z nich”.

„Jeśli potrzebuję kofeiny, robię sobie przerwę, jadę do miasta, biorę ją od Shamblesa” - mruknął, przechodząc obok mnie przez drzwi do domu.

Nie przytrzymał dla mnie drzwi, więc zamknęły się za nim.

Stałam tam, gdzie byłam, patrząc na zamknięte drzwi, zastanawiając się, czy może to dobrze, że wystawił mnie siedem lat temu.

Nie był pełen rozmów. Był szorstki, kiedy już coś powiedział. I był trochę niegrzeczny.

Jednak nadal był mężczyzną, który mi się podobał, zamknięty w sposób, po jakim chciałam włożyć wysiłek, aby go otworzyć i podobał mi się sposób, w jaki się poruszał. Jego włosy były o wiele dłuższe, więc teraz nie nosił ich w kucyk, ale zaniedbany męski kok z tyłu głowy. A jego policzki i szczęka nie były pokryte zarostem, ale pełną brodą.

To nie miało znaczenia, nic z tego nie miało.

Byłam dla niego pracodawcą, niczym więcej, dał to jasno do zrozumienia.

Cokolwiek przyciągnęło go do mnie siedem lat temu, już dawno minęło.

Miałam wrażenie, że wiem, co to było, że nie miałam już mini spódniczki i nie piłam drinka w barze dla motocyklistów.

Był ze swojego ludu. Nie byłam jego ludem. Wtedy tego nie wiedział. Teraz było jasne, że to wiedział.

Niech tak będzie.

To nie tak, że nie bywałam wśród gorących facetów, których pociągałam, z którymi nawiązywałam kontakt albo nie.

Myliłam się. Nie był jedynym mężczyzną, który miał znaczenie w moim osobistym wszechświecie.

Był po prostu Deke’iem, facetem, który miał teraz robić postępy w moim domu, więc kiedy zespół będzie mógł przyjść i zakończyć pracę, będą mieli mniej do ukończenia.

To było to.

Podeszłam do drzwi, otworzyłam je i przeszłam, to były moje myśli.

To i fakt, że robiłam wszystko, co w mojej mocy, aby stłumić uczucie, że te myśli, absurdalnie i zbyt mocno, by było to zrozumiałe, albo choćby logiczne, bolały.

*****

Deke

Deke Hightower siedział na niskim, składanym leżaku na trawie, z wyciągniętymi długimi nogami, z ręką owiniętą wokół butelki piwa, z oczami na szklistej powierzchni małego jeziora przed nim, które teraz wyglądało jak lustro, ale wkrótce pokoloruje się pomarańczami i żółciami. Potem róże i fiolety. Potem niebieski.

Dopóki nie będzie ciemne pocięte tylko odłamkami srebra.

I siedział tam, myśląc, że nie ma pojęcia, jak jakakolwiek kobieta o takim ciele jak ta, która nazywała siebie Jus, mogła nosić obszerne kombinezony, a jedyną rzeczą, która czyniła ją wartą zachodu, był ten ciasny podkoszulek i przebłysk skóry, który można było zobaczyć w środku na biodrach, co zawierało również przebłysk jej majtek.

Racja, więc było to, przebłysk skóry. Gładki. Opalony.

Miły.

„Kurwa” - mruknął do jeziora, podnosząc piwo i pociągając łyk.

Z drugiej strony, w sposób całkiem wprost hipisowski i niechlujny, a częściowo spleciony w warkocze, lub w bałaganie z wiszącymi kawałkami, kobieta miała poważnie jak gówno tonę włosów, co oznaczało, że mogła nosić wszystko, a myśli mężczyzny nadal byłyby pochłonięte przez co mógł zrobić z tymi włosami.

Deke pociągnął kolejny łyk, nie pozwalając, by te myśli go pochłonęły, i powtórzył „Kurwa”, opuszczając piwo.

Musiał pracować w jej domu. Musiał tylko mieć nadzieję, że ma o wiele bardziej niedorzeczne ubrania do założenia, które go zniechęcą podczas robienia tego.

Nie miało znaczenia. Suka było dziana. Jej gówniany poobijany pickup, który stał przed jej popieprzonym domem – pickup, którego kupiła, bo był fajny i uważała, że poprawia jej styl, a nie dlatego, że nie było jej stać na nic innego – nie mogła ukryć faktu, że miała to.

Jej szalone ubrania też tego nie ukrywały.

Wiedział, ile kosztuje taki dom, zwłaszcza na terenie, na którym stał, nawet jeśli nie był ukończony.

On też widział plany i wiedział, o ile więcej w to wlewa.

Po posortowaniu jej pieca i spojrzeniu na taras i zastanowieniu się, jak sobie z nim poradzić następnego dnia, wyszedł, a ona nie dała mu klucza ani nie powiedziała, że następnego dnia wyjdzie do pracy, więc musiałby wymyślić, jak mógłby dostać się rano do jej domu.

Powiedziała tylko - „Do zobaczenia jutro, Deke”.

Obserwował, jak mówi to, gdy zamykała przed nim drzwi, by zamknąć się w popieprzonym domu, który kupiła i nie po raz pierwszy nie był w stanie pozbyć się wrażenia, że patrzył w te duże brązowe oczy wcześniej.

To też nie miało znaczenia.

Była poza jego ligą. Nawet gdyby chciał tam pojechać (a była zasadniczo jego szefową, więc nie zamierzał tam pojechać, nauczył się tej lekcji aż za dobrze), nie poszedłby tam.

Nie potrzebował jej gówna. Nie musiała czuć się mniej, kiedy było oczywiste, że może dać sobie więcej.

Potrzebował pracy. Jego zasoby się kończyły.

Nie zajęło mu to wiele, by rozumieć, ze nadchodził czas, kiedy pogoda nie będzie pewna, by mógł wskoczyć na motor, gdy tylko poczuje potrzebę wystartowania. Oznaczało to, że nadszedł czas, by osiedlił się w Carnal, dostał pracę i zarobił trochę kasy, więc gdy pogoda by się zmieniła, mógłby wskoczyć na motor, gdy tylko poczuje potrzebę wystartowania.

Nie byłoby do niczego, wepchnąć rękę w ten kombinezon, by prześledzić palcami koronkę, którą widział w jej majtkach. To byłoby, zanim zdjąłby z niej te pieprzone brzydkie rzeczy.

Ale to się nie stanie.

Deke znał jej gatunek i dawno temu nauczył się tam nie chodzić.

Wyrzucił ją ze swoich myśli i wpatrywał się w jezioro, myśląc o jej tarasie i palenisku, które, gdy będą gotowe, będą śmiertelnie fajne, podobnie jak reszta domu.

Domu, o którym Deke wiedział, że nie będzie kiedykolwiek miejscem, do którego by należał.

I patrzył, jak lustro jeziora zmienia kolor na żółty i pomarańczowy, różowy i fioletowy, a potem niebieski.

Kiedy zrobiło się niebieskie, wstał, podszedł do swojej przyczepy kempingowej Airstream, wsiadł, zamknął za sobą drzwi i zaczął kolację.

 

 

---

[1] Lonesome po polsku znaczy samotna/y